Чу дарёи шӯр дар ҷонам Маяфкан

چو دریا شور در جانم میفکن

зи савдо дар биёбонам Маяфкан

ز سودا در بیابانم میفکن

Чу пари пашша васлат надидам

چو پرِ پشهٔ وصلت ندیدم

Ба пои пел ҳиҷронам Маяфкан

به پای پیل هجرانم میفکن

Ба дасти хеш дар пои худами каш

به دست خویش در پای خودم کش

Ба дасту пой давронам Маяфкан

به دست و پای دورانم میفکن

Ба душворӣ ба даст ояд чу ман кас

به دشواری به دست آید چو من کس

Чунин аз даст осонам Маяфкан

چنین از دست آسانم میفکن

Агар аз тишнагӣ чун шамъи мардум

اگر از تشنگی چون شمع مردم

Ба серобӣ тӯфонам Маяфкан

به سیرابیِ طوفانم میفکن

Ба чашм ӯ каз абрӯии камони каш

به چشم او کز ابروی کمان‌کش

Ба дил дар тир мижгонам Маяфкан

به دل در تیر مژگانم میفکن

Зира чун дар намепӯшем аз зулф

زره چون در نمی‌پوشیم از زلف

Миёни тир боронам Маяфкан

میان تیرِ بارانم میفکن

Чу печу тоб дар зулф ту зебост

چو پیچ و تاب در زلف تو زیباست

Ба ҷони ту ки дар ҷонам Маяфкан

به جان تو که در جانم میفکن

Чу поем нест бо чавгони зулфат

چو پایم نیست با چوگان زلفت

Чу гӯйии пеш чавгонам Маяфкан

چو گویی پیش چوگانم میفکن

Чу ман ҷамъият аз зулф ту дорам

چو من جمعیت از زلف تو دارم

Чу зулфи худ парешонам Маяфкан

چو زلف خود پریشانم میفکن

Хат оварадӣу ҷон май хоҳӣ аз ман

خط آوردی و جان می‌خواهی از من

зи хати худ ба девонам Маяфкан

ز خط خود به دیوانم میفکن

Чу шуд хоки раҳати аттори ҳайрон

چو شد خاک رهت عطار حیران

Ба хоки роҳ ҳайронам Маяфкан

به خاک راه حیرانم میفکن