Бимаст ки сад оҳ барорам зи ҷигари ман

بیم است که صد آه برآرم ز جگر من

То бе ту чаро май барам ин умр ба сари ман

تا بی تو چرا می‌برم این عمر به سر من

Огоҳ аз онам ки ба ҷузи ту дгарӣ нест

آگاه از آنم که به جز تو دگری نیست

Ва огоҳи ним аз бад ва аз нек дигар ман

و آگاه نیم از بد و از نیک دگر من

Умрии раҳи ту ҷустам ва чун роҳ надидам

عمری ره تو جستم و چون راه ندیدم

Кам омадами онҷои зи саги роҳгзри ман

کم آمدم آنجا ز سگ راهگذر من

Дили сӯхта зонам ки кунун аз срхомӣ

دل سوخته زانم که کنون از سرخامی

Кардам ҳамаи кирдори накӯи зеру зибри ман

کردم همه کردار نکو زیر و زبر من

Дар кӯии харобот ва хурофот фитодам

در کوی خرابات و خرافات فتادم

Вонгоаҳ бишустам ба меӣ домантар ман

وآنگاه بشستم به میی دامن‌تر من

Пар кардам аз андӯҳ ба як кӯзаи дардӣ

پر کردم از اندوه به یک کوزهٔ دردی

Ҳар лаҳзаи канории зи хами хӯни ҷигари ман

هر لحظه کناری ز خم خون‌جگر من

Вомрўзи дарин ҳодисаи доне ба чаҳ монам

وامروز درین حادثه دانی به چه مانم

Дар назъи фурӯмонда чун шамъи саҳари ман

در نزع فرومانده چون شمع سحر من

Мардон чу нигини монда дар ҳалқаи маънӣ

مردان چو نگین مانده در حلقهٔ معنی

Вази ҳалқа ба дармонда чу ҳалқа ба дар ман

وز حلقه به درمانده چو حلقه به در من

эй дӯст ба аттор назар кун ки надорам

ای دوست به عطار نظر کن که ندارم

Ҷуз бехабарӣ аз раҳи ту ҳеҷ хабари ман

جز بی خبری از ره تو هیچ خبر من