Дӯш даромад зи дирами субҳгоҳ

دوش درآمد ز درم صبحگاه

Ҳалқа зулфаш зада сафи гирди моҳ

حلقهٔ زلفش زده صف گرد ماه

Зулфи парешонаш шикан карда боз

زلف پریشانش شکن کرده باز

Карда парешони шиканаши сад сипоҳ

کرده پریشان شکنش صد سپاه

Аз сари зулфаш ба дили ошиқон

از سر زلفش به دل عاشقان

Муждаи расони боди сабои субҳгоҳ

مژده رسان باد صبا صبحگاه

Маст барам омад ва дардем дод

مست برم آمد و دردیم داد

То дилам аз дард баровард оҳ

تا دلم از درد برآورد آه

Гуфт рухами байн кигар аз ишқи ман

گفت رخم بین که گر از عشق من

Тавба кунӣ тавбаи бтар аз гуноҳ

توبه کنی توبه بتر از گناه

Гуфтамаш эй ҷони чаканам то маро

گفتمش ای جان چکنم تا مرا

Зин май нӯшин бидиҳии гоҳи гоҳ

زین می نوشین بدهی گاه گاه

Гуфт зи худ фонии мутлақи ббош

گفت ز خود فانی مطلق بباش

То барисӣ зуди бад-ӣни дастгоҳ

تا برسی زود بدین دستگاه

Гар бхўрндт ба матарс аз вуҷӯд

گر بخورندت به مترس از وجود

Гарчи бигардӣ ту нагардӣ табоҳ

گرچه بگردی تو نگردی تباه

Оҳӯи чинӣ чу гиёҳӣ хӯрд

آهو چینی چو گیاهی خورد

Дар шикамаш машк шавад он гиёҳ

در شکمش مشک شود آن گیاه

Моти шӯ ар шоҳи ҳамаи олимӣ

مات شو ار شاه همه عالمی

То барраӣ аз зарари обу ҷоҳ

تا برهی از ضرر آب و جاه

Аз шудан ва омадан ва аз гурез

از شدن و آمدن و از گریز

Кӣ барраад то нашавад моти шоҳ

کی برهد تا نشود مات شاه

Гуфтамаш аз илми марои кӯҳ ҳост

گفتمش از علم مرا کوه‌هاست

Каси натавонад ки кунад кӯҳи коҳ

کس نتواند که کند کوه کاه

Гуфт ки ҳарчиз ки дониста Эй

گفت که هرچیز که دانسته‌ای

Ҷумлаи фурӯи шӯй ба оби сиёҳ

جمله فرو شوی به آب سیاه

Чун ҳамаи чизят фаромӯш шуд

چون همه چیزیت فراموش شد

Бар дил ва ҷонат бигушоӣанд роҳ

بر دل و جانت بگشایند راه

Юсуфи қудсии туу малики ту Миср

یوسف قدسی تو و ملک تو مصر

Ҷаҳд бар он кун ки броиии зи чоҳ

جهد بر آن کن که برآیی ز چاه

То сар аттор нагардад чу гӯй

تا سر عطار نگردد چو گوی

Аз мау хуршеди наёбади кулоҳ

از مه و خورشید نیابد کلاه

Ҳаркии дарин воқеа озод нест

هرکه درین واقعه آزاد نیست

Гӯ бираву хирқаи зи аттори хоҳ

گو برو و خرقه ز عطار خواه