эй чашми бадро бурқаъӣ бар рӯй моҳи овехта

ای چشم بد را برقعی بر روی ماه آویخته

Сад Юсуф гум гаштаро зулфат ба чоҳи овехта

صد یوسف گم‌گشته را زلفت به چاه آویخته

Моҳаст рӯй хуррамат , домаст зулфи пари хамат

ماه است روی خرمت‌، دام است زلف پر خمت

Дилҳо чу мурғи андари ғамат аз доми гоҳи овехта

دل‌ها چو مرغ اندر غمت از دام‌گاه آویخته

Фарш бақо андохта кӯси фанои бнўохтаҳ

فرش بقا انداخته کوس فنا بنواخته

Мизони иззати сохтаи пеши сипоҳи овехта

میزان عزت ساخته پیش سپاه آویخته

Мардони раҳро борҳо бар лаб зада мсморҳо

مردان ره را بارها بر لب زده مسمارها

Пас ҷумларо бар дорҳо аз чори роҳи овехта

پس جمله را بر دارها از چار‌راه آویخته

Шамъи тараби афрӯхта то роз шамъ омӯхта

شمع طرب افروخته تا راز شمع آموخته

Дил бе ҷинояти сӯхтаи ҷон бе гуноҳи овехта

دل بی‌جنایت سوخته جان بی‌گناه آویخته

эй дода дар дилҳо Нидо , то карда дилҳо ҷони фидо

ای داده در دل‌ها ندا‌، تا کرده دلها جان فدا

Сарҳои перони ҳудо бар шоҳроҳи овехта

سرهای پیران هدی بر شاهراه آویخته

Он хоҷаи рӯзи ҷазо , бар чорсўии кибриё

آن خواجهٔ روز جزا، بر چارسوی کبریا

Аз баҳри дасти овези мо зулфи сиёҳи овехта

از بهر دست‌آویز ما زلف سیاه آویخته

Иблисро ҳолеи аҷаб дар баҳри ҳурмони хушки лаб

ابلیس را حالی عجب در بحر حرمان خشک‌لب

Аз баҳри як тарки адаб аз сҷдгоаҳи овехта

از بهر یک تَرک ادب از سجدگاه آویخته

Аттор ! ин тафсили дони венаи қисса бе таъвили дон

عطار! این تفصیل‌دان وین قصه بی‌تأویل‌دان

Олами яке қандили дон , зи айвони шоҳи овехта

عالم یکی قندیل دان، ز ایوان شاه آویخته