Ҷонои манам зи мастии сар дар ҷаҳони ниҳода

جانا منم ز مستی سر در جهان نهاده

Чун шамъи оташи ту бар фарқи ҷони ниҳода

چون شمع آتش تو بر فرق جان نهاده

Ту ҳамчуи офтобии тобанда аз ҳамаи сӯ

تو همچو آفتابی تابنده از همه سو

Ман ҳамчуи зарраи пешати ҷон дар миёни ниҳода

من همچو ذره پیشت جان در میان نهاده

Ман чун тилисму афсуни беруни ганҷи монда

من چون طلسم و افسون بیرون گنج مانده

Ту дар миёни ҷонами ганҷии ниҳони ниҳода

تو در میان جانم گنجی نهان نهاده

Гар як гуҳар аз он ганҷ ояд падед бар ман

گر یک گهر از آن گنج آید پدید بر من

Бинии марои зи шодии сар дар ҷаҳони ниҳода

بینی مرا ز شادی سر در جهان نهاده

Доғи ғам ту дорам лекин чигуна гӯям

داغ غم تو دارم لیکن چگونه گویم

Меҳрии бад-ӣни азимӣ бар сари забони ниҳода

مهری بدین عظیمی بر سر زبان نهاده

Аз рӯй ҳамчуи моҳат бар гири остинӣ

از روی همچو ماهت بر گیر آستینی

Сар чанд дорам охир бар остони ниҳода

سر چند دارم آخر بر آستان نهاده

Атторро чу ишқати нақди яқин ато дод

عطار را چو عشقت نقد یقین عطا داد

Ин соъатасту ҷонии дил бар аёни ниҳода

این ساعت است و جانی دل بر عیان نهاده