эй як киришмаи ту сад хӯн ҳалол карда

ای یک کرشمهٔ تو صد خون حلال کرده

Рӯй чу офтобати хатм ҷамол карда

روی چو آفتابت ختم جمال کرده

Некуӣӣ ки ҳаргизи не рӯз дид неи шаб

نیکوییی که هرگز نی روز دید نی شب

Ҳар соли моҳи рӯят бо моҳ ва сол карда

هر سال ماه رویت با ماه و سال کرده

Хуршеди талъати ту ногуҳ фиканда аксӣ

خورشید طلعت تو ناگه فکنده عکسی

Аҷсом хира гашта арвоҳ ҳол карда

اجسام خیره گشته ارواح حال کرده

Моҳӣ ки қоф то қоф аз акс ӯст равшан

ماهی که قاف تا قاف از عکس اوست روشن

Чун рӯй ту бидида пуштӣ чу дол карда

چون روی تو بدیده پشتی چو دال کرده

Аввал чу бадараи сим аз нур бадар бӯда

اول چو بدرهٔ سیم از نور بدر بوده

Вохри зи шарми рӯяти худро ҳилол карда

وآخر ز شرم رویت خود را هلال کرده

Як ғамзаи заъифати сад саркаши қавӣ ро

یک غمزهٔ ضعیفت صد سرکش قوی را

Ҳам дасти хуши гирифтаи ҳам поймол карда

هم دست خوش گرفته هم پایمال کرده

Рӯй ту меҳру маро дар зери пари гирифта

روی تو مهر و مه را در زیر پر گرفته

Бо ҳар яке ба хӯбии сад пар ва бол карда

با هر یکی به خوبی صد پر و بال کرده

Зулфи ту чун ба шбрнги офоқ дар навишта

زلف تو چون به شبرنگ آفاق در نوشته

Хуршед бар каминаи азм завол карда

خورشید بر کمینه عزم زوال کرده

Дилро шудаи парешони ҳолеу рӯзгорӣ

دل را شده پریشان حالی و روزگاری

То аз каманди зулфати мӯе хаёл карда

تا از کمند زلفت مویی خیال کرده

Чун мурғи дили зи зулфати хастаи буруни з дар шуд

چون مرغ دل ز زلفت خسته برون ز در شد

Чандини Мароға дар хӯн зон хат ва хол карда

چندین مراغه در خون زان خط و خال کرده

Бо онкии буии васлат на дил шунид ва на ҷон

با آنکه بوی وصلت نه دل شنید و نه جان

Моу дилӣу ҷонии вақт висол карда

ما و دلی و جانی وقت وصال کرده

Гуётарин касеро кӯи тезбин тар омад

گویاترین کسی را کو تیزبین‌تر آمد

Хати ту чашми бастаи холи ту лол карда

خط تو چشم بسته خال تو لال کرده

Шеър Фарид карда шарҳи лаби ту ширин

شعر فرید کرده شرح لب تو شیرین

То ӯ ба васфи чашмати саҳар ҳалол карда

تا او به وصف چشمت سحر حلال کرده