Дар роҳ ту мардонанд аз хеши ниҳони монда
در راه تو مردانند از خویش نهان مانده
Беҷисм ва ҷиҳат гашта беному нишони монда
بی جسم و جهت گشته بی نام و نشان مانده
Дар қуббаи мутавории лоиърФҳм ғайриӣ
در قبهٔ متواری لایعرفهم غیری
Маҳбӯб азал бӯда маҳҷӯби ҷаҳони монда
محبوب ازل بوده محجوب جهان مانده
Дар кисвати кодолФқр аз куфр зада хайма
در کسوت کادالفقر از کفر زده خیمه
Дар зери сўодолўҷаҳ аз халқи ниҳони монда
در زیر سوادالوجه از خلق نهان مانده
Қавмӣ на накӯ на бад на бо худ ва на бихўд
قومی نه نکو نه بد نه با خود و نه بیخود
На бӯда ва на нобӯда неи мондаи аёни монда
نه بوده نه نابوده نی مانده عیان مانده
Дар олами мо ва ман неи мо шудау неи ман
در عالم ما و من نی ما شده و نی من
Дар куну макон бо ту бекуну макони монда
در کون و مکان با تو بی کون و مکان مانده
Ҷонишон ба ҳақиқати кули танашон ба шариъати ҳам
جانشان به حقیقت کل تنشان به شریعت هم
Ҳам ҷони ҳама ва ҳам тани неи ин ва на он монда
هم جان همه و هم تن نی این و نه آن مانده
Чун доираи саргардон чун нуқтаи қадами муҳкам
چون دایره سرگردان چون نقطه قدم محکم
Сад доираи арши осо дар нуқтаи ҷони монда
صد دایره عرش آسا در نقطهٔ جان مانده
Чун айни бақои дида аз хеш фано гашта
چون عین بقا دیده از خویش فنا گشته
Дар баҳри яқини ғарқа дар тӣаи гумони монда
در بحر یقین غرقه در تیه گمان مانده
Фош аз сар ҳар мӯеи сад гӯна сухан гуфта
فاش از سر هر مویی صد گونه سخن گفته
Аммо ҳама аз гунаҳгӣ бекому забони монда
اما همه از گنگی بی کام و زبان مانده
Ҷумлаи зи гарони ақлӣ дар сайр сабк бӯда
جمله ز گران عقلی در سیر سبک بوده
Вонгаҳи зи сабки рӯҳӣ дар бори гарони монда
وآنگه ز سبک روحی در بار گران مانده
Сад олам бепоён аз хавфу раҷои берун
صد عالم بی پایان از خوف و رجا بیرون
Аз хавф шудаи мӯе дар хати амони монда
از خوف شده مویی در خط امان مانده
Бишкастаи далеронро аз чусти савории пушт
بشکسته دلیران را از چست سواری پشت
Мураккаб шудаи нопидо дар дасти Аннани монда
مرکب شده ناپیدا در دست عنان مانده
БФрўхтаҳ аз ҳиммати ду кун ба як нони хуш
بفروخته از همت دو کون به یک نان خوش
Вази нохушии олами вуқуфи ду нони монда
وز ناخوشی عالم وقوف دو نان مانده
Он кас ки назодаст ӯ аз модари худ ҳаргиз
آن کس که نزاد است او از مادر خود هرگز
Эшон ҳамаи ҳам бо ту аз фақри чунон монда
ایشان همه هم با تو از فقر چنان مانده
То роҳи чунин қавмии аттор баён карда
تا راه چنین قومی عطار بیان کرده
Ҷонаш ба лаби афтодаи дил дар хафақони монда
جانش به لب افتاده دل در خفقان مانده