Чун кушта шудам ҳазор бора

چون کشته شدم هزار باره

Бар ман ба чаҳ май кашии канора

بر من به چه می‌کشی کناره

Аз куштани куштае чаҳ хезад

از کشتن کشته‌ای چه خیزد

Кушта ки кашад ҳазор бора

کشته که کشد هزار باره

Ҳоҷат набӯд ба теғи куштан

حاجت نبود به تیغ کشتن

Дар пеши рухи ту моҳи пора

در پیش رخ تو ماه‌پاره

Худ халқи ду кун кушта гирданд

خود خلق دو کون کشته گردند

Ҳар гуҳ ки шӯии ту ошкора

هر گه که شوی تو آشکاره

Зеро ки зи теғи ғамзаи ту

زیرا که ز تیغ غمزهٔ تو

Хӯнӣ гардад чу лаъли хора

خونی گردد چو لعل خاره

Гар баргирӣ ниқоб аз рӯй

گر بر گیری نقاب از روی

Ма шқ шавад офтоби пора

مه شق شود آفتاب پاره

Зарроти ду кун дида гирданд

ذرات دو کون دیده گردند

Войанд чу зарра дар назора

وایند چو ذره در نظاره

Аз партави рӯяти охроломр

از پرتو رویت آخرالامر

Ҳар зарра шавад чу сад ситора

هر ذره شود چو صد ستاره

Аз парда чу офтоби рӯят

از پرده چو آفتاب رویت

Бар мураккаб ҳасан шуд савора

بر مرکب حسن شد سواره

Хуршед ки шоҳ пешгоҳ аст

خورشید که شاه پیشگاه است

Шуд пеши рухи ту пешкора

شد پیش رخ تو پیشکاره

Чун шери аноятати даройад

چون شیر عنایتت درآید

Ҳар зарра шаванд ширхора

هر ذره شوند شیرخواره

Тифлони замонаи хрФ ро

طفلان زمانهٔ خرف را

Лутфи ту басаст гоҳўораҳ

لطف تو بس است گاهواره

Коҷзои ду кунро тамом аст

کاجزای دو کون را تمام است

Лутфи ту чу баҳр бе канора

لطف تو چو بحر بی کناره

Бечораи худ Фаридро хон

بیچارهٔ خود فرید را خوان

Зеро ки надорад аз ту чора

زیرا که ندارد از تو چاره