Мӯрчаи қирФом бар қамар оварда Эй

مورچهٔ قیرفام بر قمر آورده‌ای

Ҳиндӯии тӯтии таом бар шукр оварда Эй

هندوی طوطی طعام بر شکر آورده‌ای

Сар набарам аз ғамат зонка ту аз саркашӣ

سر نبرم از غمت زانکه تو از سرکشی

Бо сари зулфин хеши сар ба сар оварда Эй

با سر زلفین خویش سر به سر آورده‌ای

Бесару пои туам гарчи ба ҷон хостан

بی سر و پای توام گرچه به جان خواستن

эй дилу ҷони раҳе дардисар оварда Эй

ای دل و جان رهی دردسر آورده‌ای

Ҷону дилам сӯхтааст аз тамаъи хоми ту

جان و دلم سوخته است از طمع خام تو

То ту марои бози худ аз чаҳ бароварда Эй

تا تو مرا باز خود از چه برآورده‌ای

Зулф чу занҷири ту ҳалқа ба гӯшами бикрад

زلف چو زنجیر تو حلقه به گوشم بکرد

Ҳалқаи занҷири худ чун ба дароварда Эй

حلقهٔ زنجیر خود چون به درآورده‌ای

Пушт камон шуд қадам то ту ба тири мижа

پشت کمان شد قدم تا تو به تیر مژه

Ҷону дилам чун ҳадаф дар назар оварда Эй

جان و دلم چون هدف در نظر آورده‌ای

Хотири аттори рехти гавҳари маънӣ ба нутқ

خاطر عطار ریخت گوهر معنی به نطق

То ту канораши зи чашми пар гуҳар оварда Эй

تا تو کنارش ز چشم پر گهر آورده‌ای

Хониш
ғзл шморҳ 741 — ъндлӣб