эй ки зи савдои ишқ бесару пои монда Эй

ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای

Бар сари ин роҳи даври хуфта чаро монда Эй

بر سر این راه دور خفته چرا مانده‌ای

эй дили ғофили бдонк мунтазир туаст дӯст

ای دل غافل بدانک منتظر توست دوست

Оҳ ки огаҳ нае каз ки ҷудои монда Эй

آه که آگه نه‌ای کز که جدا مانده‌ای

Ҷумлаи мардони роҳ , роҳ гирифтанд пеш

جملهٔ مردان راه، راه گرفتند پیش

Зон ҳама чун кас намонад пас ту киро монда Эй

زان همه چون کس نماند پس تو که را مانده‌ای

Ҳеҷ вафо набӯдатгар будат сабри азу

هیچ وفا نبودت گر بودت صبر ازو

Ҷону дил эсор кунгар ба вафои монда Эй

جان و دل ایثار کن گر به وفا مانده‌ای

Хуфта ғифлат шудӣ менашиносӣ ки ту

خفتهٔ غفلت شدی می‌نشناسی که تو

Аз пай ҳастӣ хеш дар чаҳ балои монда Эй

از پی هستی خویش در چه بلا مانده‌ای

Ҳастӣ ту банд Тӯс несте баргузин

هستی تو بند توس نیستیی برگزین

Зонка лақо рӯ набаст то ба бақои монда Эй

زانکه لقا رو نبست تا به بقا مانده‌ای

Дӯш даромад ба ҷони салтанати ишқ ва гуфт

دوش درآمد به جان سلطنت عشق و گفت

Дарди ту хоҳеми мо то ту гадои монда Эй

درد تو خواهیم ما تا تو گدا مانده‌ای

Офияту ишқ мо нест баҳами созгор

عافیت و عشق ما نیست بهم سازگار

Ҳеҷ ммони он хешгар ту ба мо монда Эй

هیچ ممان آن خویش گر تو به ما مانده‌ای

эй дили аттор хез несте баргузин

ای دل عطار خیز نیستیی برگزین

Зонка з ҳастӣ хеш бесару пои монда Эй

زانکه ز هستی خویش بی سر و پا مانده‌ای