Дар даҳ май ишқи як дам эй соқӣ

در ده می عشق یک دم ای ساقی

То ақл кунад газоф дар боқӣ

تا عقل کند گزاف در باقی

Зини ақли газофи гӯии пари даъвӣ

زین عقل گزاف گوی پر دعوی

Бигузар ки гузашти умр эй соқӣ

بگذر که گذشت عمر ای ساقی

Дардӣ дар даҳ ки тавба бишикастам

دردی در ده که توبه بشکستم

То кӣ зи нифоқу зарқу хноқӣ

تا کی ز نفاق و زرق و خناقی

Мо нанги вуҷӯди порсоёним

ما ننگ وجود پارسایانیم

Аз рӯйу риёи наҳуфтаи зроқӣ

از روی و ریا نهفته زراقی

эй соқӣ ҷон биор ҷом май

ای ساقی جان بیار جام می

Комрўзи ту дасти гири ушшоқӣ

کامروز تو دست گیر عشاقی

То боз раҳем як замон аз худ

تا باز رهیم یک زمان از خود

Фонӣ гирдему ҷовдони боқӣ

فانی گردیم و جاودان باقی

Рафтем ба буии ту ҳамаи офоқ

رفتیم به بوی تو همه آفاق

Ту худ на зи фавқ ва на зи офоқӣ

تو خود نه ز فوق و نه ز آفاقی

Кас менарасад ба остони ту

کس می نرسد به آستان تو

Зеро ки ту дар худии худ тоқӣ

زیرا که تو در خودی خود طاقی

Баси ҷон ки бсухтанд муштоқон

بس جان که بسوختند مشتاقان

Бар оташи ишқи ту зи муштоқӣ

بر آتش عشق تو ز مشتاقی

Бинмоӣ ба халқи рух ки худ гуфтӣ

بنمای به خلق رخ که خود گفتی

Бо мо ки тхлқўо ба ахлоқӣ

با ما که تخلقوا به اخلاقی

Аттор бирав ки дар раҳи маънӣ

عطار برو که در ره معنی

Имрӯзи муҳаққиқӣ ба итлоқӣ

امروز محققی به اطلاقی