Даст намедиҳад маро бе ту нафас задани дамӣ

دست نمی‌دهد مرا بی تو نفس زدن دمی

Зонка дамӣ ки бо туами қӯт манаст олимӣ

زانکه دمی که با توام قوت من است عالمی

Субҳ ба як нафаси ҷаҳони равшан аз он ҳаме кунад

صبح به یک نفس جهان روشن از آن همی کند

Каз сари сидқ ҳар нафас бо ту баровард дамӣ

کز سر صدق هر نفس با تو برآورد دمی

Не ки ду кун маҳв шуд дар бар ту чу соя Эй

نی که دو کون محو شد در بر تو چو سایه‌ای

Бас ки баровард нафаси пеш чу ту муаззамӣ

بس که برآورد نفس پیش چو تو معظمی

Аз сари ҷаҳл ҳар касе лоф занад зи қурби ту

از سر جهل هر کسی لاف زند ز قرب تو

Арши Маҷиди заррае баҳри муҳӣти шабнамӣ

عرش مجید ذره‌ای بحر محیط شبنمی

Чун биншинад офтоб аз азимат ба салтанат

چون بنشیند آفتاب از عظمت به سلطنت

Соя ӯ чаҳ пеш ва пас зарра чаҳ беш ва чаҳ камӣ

سایهٔ او چه پیش و پس ذره چه بیش و چه کمی

Нуқтаи қофи қудрататгар қадам ва дамӣ занад

نقطهٔ قاف قدرتت گر قدم و دمی زند

Ҳар қадамӣу Аҳмадӣ ҳар нафасӣу одамӣ

هر قدمی و احمدی هر نفسی و آدمی

Чун нафаст ба нафхи ҷон бар гули одами аўФтод

چون نفست به نفخ جان بر گل آدم اوفتاد

ӯст з ҳар ду куну баси ҳам нафасӣу муҳаррамӣ

اوست ز هر دو کون و بس هم‌نفسی و محرمی

Лек агар ду кунро сӯхта Эй кунӣ азу

لیک اگر دو کون را سوخته‌ای کنی ازو

Одами захми хӯрдаро нест умеди марҳамӣ

آدم زخم خورده را نیست امید مرهمی

Зонка зи шоде ки ӯ давр фитод агар расад

زانکه ز شادیی که او دور فتاد اگر رسد

Ҳар нафасяши сад ҷаҳон ҳар нафасаш буд ғамӣ

هر نفسیش صد جهان هر نفسش بود غمی

Чун ҳамаи чизҳо ба зиди гашти падеди лоҷарам

چون همه چیزها به ضد گشت پدید لاجرم

Сур чу буд ончунон ҳаст чунинаш мотамӣ

سور چو بود آنچنان هست چنینش ماتمی

То ба кӣ эй Фариди ту дами занӣ аз ҷаҳони ҷон

تا به کی ای فرید تو دم زنی از جهان جان

Дам чаҳ занӣ чу нестат дар ҳамаи куни ҳамдамӣ

دم چه زنی چو نیستت در همه کون همدمی