Тарсои бачае лўлӣ ҳамчун бути рӯҳонӣ

ترسا بچه‌ای لولی همچون بت روحانی

Сармаст бурун омад аз дайр ба нодонӣ

سرمست برون آمد از دیر به نادانی

Зуннору бути андар бар ноқавс ва май андари каф

زنار و بت اندر بر ناقوس و می اندر کف

Дар дод салоӣ май аз нанги мусулмонӣ

در داد صلایِ می از ننگ مسلمانی

Чун нек нигаҳ кардам дар чашму лабу зулфаш

چون نیک نگه کردم در چشم و لب و زلفش

Бар тахт дилам бинишаст он моҳ ба султонӣ

بر تخت دلم بنشست آن ماه به سلطانی

Бигирифтам зуннораш дар пои ваии афтодам

بگرفتم زنارش در پای وی افتادم

Гуфтам чаҳ кунам ҷоно ? гуфто ки ту май доне

گفتم چه کنم جانا؟ گفتا که تو می‌دانی

Гар васли миннат бояд эй пери мураққаъи пӯш

گر وصل منت باید ای پیرِ مرقع‌پوش

Ҳам хирқа бисӯзоне ҳам қибла бигардоне

هم خرقه بسوزانی هم قبله بگردانی

Бо мо ту ба дайри оеи миҳроб дигар гирӣ

با ما تو به دیر آیی محراب دگر گیری

Вази дафтари ишқи мо сатрии ду се бар хуоне

وز دفتر عشقِ ما سطری دو سه بر خوانی

Андари бен дайри мо шартат буд ин ҳар се

اندر بن دیر ما شرطت بود این هر سه

Каз хеши буруни оеи вази ҷону дили фонӣ

کز خویش برون آیی وز جان و دل فانی

Май хури ту ба дайри андар то масти шӯй бе худ

می خور تو به دیر اندر تا مست شوی بی‌خود

Каз бе хабарии ёбии он чиз ки ҷӯйоне

کز بی‌خبری یابی آن چیز که جویانی

Ҳар гуҳ ки шавад равшан бар ту ки туе ҷумла

هر گه که شود روشن بر تو که تویی جمله

Фарёди аноолҳқи зан дар олами инсонӣ

فریاد اناالحق زن در عالم انسانی

Аттор ! зи роҳ худ бархез ки то бинӣ

عطار! ز راه خود برخیز که تا بینی

Худро зи худии бурҳон каз хеши ту пинҳонӣ

خود را ز خودی برهان کز خویش تو پنهانی