Куҷое эй дилу ҷонами магар ки дар дилу ҷонӣ

کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی

Ки кас намедиҳад аз ту ба ҳеҷ ҷои нишоне

که کس نمی‌دهد از تو به هیچ جای نشانی

Ба ҳеҷ ҷои нишонеи надоди ҳеҷ кас аз ту

به هیچ جای نشانی نداد هیچ کس از تو

Нишоне аз ту касе чун диҳад ки бартар аз онӣ

نشانی از تو کسی چون دهد که برتر از آنی

Аҷаб бимонадаам аз зот ва аз сифоти ту доим

عجب بمانده‌ام از ذات و از صفات تو دایم

Каз офтоби ҳўидотрӣ агарчӣ наоне

کز آفتاب هویداتری اگرچه نهانی

Чаҳ гавҳарии ту ки дар арсаи ду кун наганҷӣ

چه گوهری تو که در عرصهٔ دو کون نگنجی

Ҳамаи ҷаҳони зи ту пари гашт ва ту буруни зи ҷаҳонӣ

همه جهان ز تو پر گشت و تو برون ز جهانی

Манам ки ҳастӣ ман банд раҳ шудаст дарин раҳ

منم که هستی من بند ره شدست درین ره

Туе ки аз туе худ марои зи ман бурҳонӣ

تویی که از تویی خود مرا ز من برهانی

Ман аз худии худ афтодаам ба чоҳи табиат

من از خودی خود افتاده‌ام به چاه طبیعت

Марои зи чоҳ ба моҳ ар бароварӣ ту туоне

مرا ز چاه به ماه ار بر آوری تو توانی

Дар орзӯии ту умрӣ ба сари давидам ва акнӯн

در آرزوی تو عمری به سر دویدم و اکنون

Чу дар сари омадами охири маро ба сар чаҳ дуоне

چو در سر آمدم آخر مرا به سر چه دوانی

Чаҳ бошад ар зи сари лутфи ҷони ташнаи лабон ро

چه باشد ار ز سر لطف جان تشنه لبان را

Аз он шароби дили ошӯби қатра Эй бичишоне

از آن شراب دل آشوب قطره‌ای بچشانی

Умеди мо ҳама онаст дар раҳи ту ки як дам

امید ما همه آن است در ره تو که یک‌دم

зи буии хеши насимӣ ба ҷон мо барисоне

ز بوی خویش نسیمی به جان ما برسانی

зи иштиёқи ту аттор аз ду кун фано шуд

ز اشتیاق تو عطار از دو کون فنا شد

Аз он ӯ буд ин ва аз он хеши ту доне

از آن او بود این و از آن خویش تو دانی