Тарсои бачае ба длстонӣ

ترسا بچه‌ای به دلستانی

Дар дасти шароби арғавонӣ

در دست شراب ارغوانی

Дӯш омаду тез ва тоза бинишаст

دوش آمد و تیز و تازه بنشست

Чун оташу оби зиндагонӣ

چون آتش و آب زندگانی

Доне ки хушӣ ӯ чаҳ сон буд

دانی که خوشی او چه سان بود

Чун ишқ ба мавсими ҷавонӣ

چون عشق به موسم جوانی

Дар бастаи миёни худ ба зуннор

در بسته میان خود به زنار

Бигушодаи даҳан ба длстонӣ

بگشاده دهن به دلستانی

Дар ҳар хами зулфи длФрибш

در هر خم زلف دلفریبش

Сад олами кофарӣ наоне

صد عالم کافری نهانی

Омад бинишасту пери мо ро

آمد بنشست و پیر ما را

Биниҳод маҳак ба имтиҳонӣ

بنهاد محک به امتحانی

Алқсаҳ чу пер рӯй ӯ дид

القصه چو پیر روی او دید

Аз даст бишуд зи нотавонӣ

از دست بشد ز ناتوانی

Дардии ситаду дуруд дайн кард

دردی ستد و درود دین کرد

Ёрб зи балои ногаҳонӣ

یارب ز بلای ناگهانی

Дардо ки чунон бузургворӣ

دردا که چنان بزرگواری

Бархест зи роҳи хурдаи доне

برخاست ز راه خرده دانی

Тарсои бачаро ба пеш худ хонд

ترسا بچه را به پیش خود خواند

Пас гуфт нишони раҳ чаҳ доне

پس گفت نشان ره چه دانی

Гуфто ки нишони роҳ ҷое аст

گفتا که نشان راه جایی است

Конҷо на туе ва на нишоне

کانجا نه تویی و نه نشانی

Чун пер сухан шунид ҷон дод

چون پیر سخن شنید جان داد

Аттор сухан бигӯ ки ҷонӣ

عطار سخن بگو که جانی