эй лаби гулгунати ҷоми хусравӣ

ای لب گلگونت جام خسروی

Пешаи шбрнги зулфати шбрўӣ

پیشهٔ شبرنگ زلفت شبروی

Паҳлавии хуршед машк олуд кард

پهلوی خورشید مشک‌آلود کرد

Хати ту яъне ки ҳастам паҳлавӣ

خط تو یعنی که هستم پهلوی

Мардум чашмат бидон хурдӣ ки ҳаст

مردم چشمت بدان خردی که هست

Май бибандади дасти чарх аз ҷодӯӣ

می‌ببندد دست چرخ از جادوی

Кӣ тавон гуфт аз даҳони ту сухан

کی توان گفت از دهان تو سخن

Зонка сӯрат нест он ҷузи маънавӣ

زانکه صورت نیست آن جز معنوی

Гоҳ ҳамчун офтобӣ аз ҷамол

گاه همچون آفتابی از جمال

Гоҳ ҳамчун моҳ аз баси некӯӣ

گاه همچون ماه از بس نیکوی

Ман надонам коФтобӣ ё маӣ

من ندانم کافتابی یا مهی

Каж чаҳ гӯям рост ба аз ҳар дуӣ

کژ چه گویم راست به از هر دوی

Ошиқонро ҷома мегардад қабо

عاشقان را جامه می‌گردد قبا

Ту калла биниҳода кажи хуш май рӯй

تو کله بنهاده کژ خوش می‌روی

Гуфта будӣ онкии дили барад аз ту кист

گفته بودی آنکه دل برد از تو کیست

Ман надорам Зуҳра то гӯям тӯй

من ندارم زهره تا گویم توی

Вар бигӯям ман ки ту барадии дилам

ور بگویم من که تو بردی دلم

Дил ба ман надиҳӣ ва ҳаргиз нашнавӣ

دل به من ندهی و هرگز نشنوی

Дил надорам зон заъифами ҳамчуи мӯӣ

دل ندارم زان ضعیفم همچو موی

Ту дилами даҳ то шавад корами қавӣ

تو دلم ده تا شود کارم قوی

Ман ки тухми некӯии киштами мудом

من که تخم نیکوی کشتم مدام

Бар нахурдам аз ту алои бдхўӣ

بر نخوردم از تو الا بدخوی

Ту ки бо ман тухми кини кории ҳама

تو که با من تخم کین کاری همه

Давр набӯд кончаҳи кории бдрўӣ

دور نبود کانچه کاری بدروی

Дар сухани аттор агар мӯъҷиз намӯд

در سخن عطار اگر معجز نمود

Ту ба эъҷози сухан май негроӣ

تو به اعجاز سخن می‌نگروی