Ҷон ба лаб овардаам то аз лабами ҷонии диҳӣ

جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهی

Дили зи ман брбўдаҳ Эй бошад ки товонеи диҳӣ

دل ز من بربوده‌ای باشد که تاوانی دهی

Аз лабати ҷонӣ ҳаме хоҳам барои хеш на

از لبت جانی همی خواهم برای خویش نه

Зонка ҳам бар ту фишонамгар марои ҷонии диҳӣ

زانکه هم بر تو فشانم گر مرا جانی دهی

Ту ҳамеи хоҳӣ ки ҳар тобии андар зулф туаст

تو همی خواهی که هر تابی اندر زلف توست

Ҳамчуи зулфи хеш дар кори парешонеи диҳӣ

همچو زلف خویش در کار پریشانی دهی

Ман чу гӯйии поу сар гум кардаам то ту маро

من چو گویی پا و سر گم کرده‌ام تا تو مرا

Зулфи бФшонӣ ва аз ҳар ҳалқаи чавгонии диҳӣ

زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی

Ман кӣми меҳмони ту , ту тангҳо дории шукр

من کیم مهمان تو، تو تنگ‌ها داری شکر

намесазадгар як шукри охир ба меҳмонии диҳӣ

می‌سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی

Ман саги кӯии туам ширӣ шавамгар гоҳи гоҳ

من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه

Чун сегон кӯии хешами резаи хуонеи диҳӣ

چون سگان کوی خویشم ریزهٔ خوانی دهی

Чун намеёбанд аз васли ту шоҳони зарра Эй

چون نمی‌یابند از وصل تو شاهان ذره‌ای

Нест мумкингар чунон мулкӣ ба дарбонеи диҳӣ

نیست ممکن گر چنان ملکی به دربانی دهی

Ман ки бошам то ба хӯни ман бёлоиии ту даст

من که باشم تا به خون من بیالایی تو دست

Ин ба даст ман бароядгар ту фурмонеи диҳӣ

این به دست من برآید گر تو فرمانی دهی

Кӣ расм дар гирди васли ту ки то ме бингарам

کی رسم در گرد وصل تو که تا می‌بنگرم

Ҳар дамами ташнаи ҷигари сар дар биёбоне диҳӣ

هر دمم تشنه جگر سر در بیابانی دهی

Дод аз бедоди ту аттори мискини дили зи даст

داد از بیداد تو عطار مسکین دل ز دست

Дасти он дорӣ ки ту дод сухани донеи диҳӣ

دست آن داری که تو داد سخن دانی دهی