эй роҳи туро дарози ное
ای راه تو را دراز نایی
На роҳи туро сиррӣ на пое
نه راه تو را سری نه پایی
Ин роҳи дарози соликон ро
این راه دراز سالکان را
Кӯтаҳ накунад магари фаное
کوته نکند مگر فنایی
Ошиқи зи фано чигуна тарсад
عاشق ز فنا چگونه ترسد
Чун айни фано буд Бақоӣ
چون عین فنا بود بقایی
Чун аз ту намонад ҳеҷ бар ҷой
چون از تو نماند هیچ بر جای
Онҷост агар рисии баҷое
آنجاست اگر رسی بجایی
эй дил бинишастае ҳамаи рӯз
ای دل بنشستهای همه روز
Бар буии висоли ҷонФзоиӣ
بر بوی وصال جانفزایی
Дар лаҷаи баҳри ишқи ҷонат
در لجهٔ بحر عشق جانت
Шуд ғарқа ба буии ошноӣ
شد غرقه به بوی آشنایی
Дарӣ ки ба ҳар ду куни арзад
دری که به هر دو کون ارزد
Доне нарасад ба носазое
دانی نرسد به ناسزایی
Ҳаргиз дидӣ ки ҳеҷ султон
هرگز دیدی که هیچ سلطان
Бар тахт нишаст бо гадоӣ
بر تخت نشست با گدایی
Ҳаргиз дидӣ ки ринди гулхан
هرگز دیدی که رند گلخن
намехӯрд зи дасти подшоиӣ
می خورد ز دست پادشایی
эй дили хӯни хур ки он чунон моҳ
ای دل خون خور که آن چنان ماه
Фориғ буд аз ғам чу мое
فارغ بود از غم چو مایی
эй бас ки ман андарин биёбон
ای بس که من اندرین بیابان
Раҳи паймӯдами зи тангное
ره پیمودم ز تنگنایی
Дардо ки зи уштурони роҳаш
دردا که ز اشتران راهش
Бонгӣ нишнидам аз дарое
بانگی نشنیدم از درایی
Борӣ чаҳ бадӣ ки ғӯлро ҳам
باری چه بدی که غول را هم
Дили хуши кундӣ ба марҳабое
دل خوش کندی به مرحبایی
Чун дар хури савмиъаи ним ман
چون در خور صومعه نیم من
Акнӯн манаму клисёиӣ
اکنون منم و کلیسیایی
Дар бастаи чаҳор гӯшаи зуннор
در بسته چهار گوشه زنار
Аз ҳалқаи зулфи дилрабое
از حلقهٔ زلف دلربایی
Бас пургиреҳаст зулфаш ва ҳаст
بس پرگره است زلفش و هست
Зон ҳар гиреҳии гиреҳи гушойӣ
زان هر گرهی گرهگشایی
Гар хӯни дилами бирезади он зулф
گر خون دلم بریزد آن زلف
Хӯн резӣ ӯст хӯни баҳоӣ
خونریزی اوست خون بهایی
Гар ту сари айни ишқи дорӣ
گر تو سر عین عشق داری
Дерӣаст ки гуфтамӣ салое
دیری است که گفتمی صلایی
Варна з дирам бирав ки дар пош
ورنه ز درم برو که در پاش
Доданд нишони порсое
دادند نشان پارسایی
Аттори ту хештани нигаҳи дор
عطار تو خویشتن نگه دار
Аз офати хештани намое
از آفت خویشتن نمایی