Шабӣ омад буриши ҷбрили хуррам

شبی آمد برش جبریل خرّم

Ки ҳон огоҳ бош эй садри олам

که هان آگاه باش ای صدرِ عالم

Азин торикдони хез ва гузар кун

ازین تاریکدان خیز و گذر کن

Бидор алмалики раббонӣ сафар кун

بدار الملک ربّانی سفر کن

Басӯии ломакони имшаби қадами зан

بسوی لامکان امشب قدم زن

Бигир он ҳалқаро ва бар ҳарами зан

بگیر آن حلقه را و بر حرم زن

Ҷаҳонии баҳрати имшаб дар хурӯшанд

جهانی بهرت امشب در خروشند

Ҳамаи Каррӯбӣони ҳалқа ба гӯшанд

همه کرّوبیان حلقه به گوشند

Ситодаи анбиёу мрслиннд

ستاده انبیا و مرسلینند

Ки то имшаби ҷамолатро ба бенанд

که تا امشب جمالت را به بینند

Биҳишту осмон дар баргушодаст

بهشت و آسمان در برگشادست

Басии дилҳо зи дидор ту шодаст

بسی دلها ز دیدار تو شادست

Дар имшаб ончӣ мақсӯдаст азуи хоҳ

در امشب آنچه مقصودست ازو خواه

Ки хоҳӣ дид бе шаки имшаби аллоҳ

که خواهی دید بی‌شک امشب الله

Ғами уммат дар имшаби хур ки доне

غم امّت در امشب خور که دانی

Ҳақиқати ҷумлаи асрор наоне

حقیقت جمله اسرار نهانی

Барроқӣ буд чун барқ овареда

براقی بود چون برق آوریده

Ки ҳақи азнўри покаши офарӣда

که حق ازنور پاکش آفریده

Сарои поиши зи нури ҳақи бади обод

سرا پایش ز نور حق بُد آباد

зи тезии худ сабақ май барадӣ аз бод

ز تیزی خود سبق می‌بردی از باد

Набӣ бар ваии савори андар замон шуд

نبی بر وی سوار اندر زمان شد

Макони бгзошти сӯй ломакон шуд

مکان بگذاشت سوی لامکان شد

Фитодаи ғулғулӣ дар арши аъзам

فتاده غلغلی در عرش اعظم

Ки омад садру бадар ҳар ду олам

که آمد صدر و بدر هر دو عالم

Млоик бо тибқҳои нисораш

ملایک با طبقهای نثارش

Ситодаи ҷумла аз ҷони дӯстдораш

ستاده جمله از جان دوستدارش

Тамоми анбиёро дида дар роҳ

تمام انبیا را دیده در راه

Мар ӯро карда аз асрори огоҳ

مر او را کرده از اسرار آگاه

Намӯд одами зи аввали кули ҷамолаш

نمود آدم ز اوّل کل جمالش

Ҳақиқат хлътӣ дод азўсолш

حقیقت خلعتی داد ازوصالش

Дигар Нӯҳаши бикрад аз кули хабардор

دگر نوحش بکرد از کل خبردار

Ки то шуд аз аёнаши соҳиби асрор

که تا شد از عیانش صاحب اسرار

з абрҳим дид ӯ хулати кул

ز ابرهیم دید او خلّت کل

Ки то бар вай аён шуд қурбати кул

که تا بر وی عیان شد قربت کل

Чу асмъил ӯро тарбият кард

چو اسمعیل او را تربیت کرد

Дигар исҳоқаш аз ҷон тақвият кард

دگر اسحاقش از جان تقویت کرد

Дигар ёқӯб кардаш аз ғами озод

دگر یعقوب کردش از غم آزاد

Ки то шуд зот ӯ аз ишқи обод

که تا شد ذات او از عشق آباد

Дигар Юсуфи бсдқӣ роз гуфташ

دگر یوسف بصدقی راز گفتش

зи шавқи дӯсти шарҳӣ боз гуфташ

ز شوق دوست شرحی باز گفتش

Чу Мӯсо будаш аз анўормштоқ

چو موسی بودش از انوارمشتاق

Мар ӯро кард андари ишқи кули тоқ

مر او را کرد اندر عشق کل طاق

Дигар Довӯди баси роз ниҳон гуфт

دگر داود بس راز نهان گفت

Салимонаши басии шарҳ ва баён гуфт

سلیمانش بسی شرح و بیان گفت

Дигар исо чу дидаш зоти воло

دگر عیسی چو دیدش ذات والا

Мар ӯро кард андари фақри якто

مر او را کرد اندر فقر یکتا

Якояки анбиёро дасти ҷўдш

یکایک انبیا را دست جودش

Яқин ташриф дод ва раҳ намӯдаш

یقین تشریف داد و ره نمودش

Чу гашти огоҳ ӯ аз қурбати дӯст

چو گشت آگاه او از قربت دوست

Гузар кард ӯ ба сӯии ҳазрати дӯст

گذر کرد او به سوی حضرت دوست

Чу сӯии сидраи беруни тохти Аҳмад

چو سوی سدره بیرون تاخت احمد

зи зоти дӯст сар афрохт Аҳмад

ز ذات دوست سَرّ افراخت احمد

Рафиқаши онкии ҷбрили амин буд

رفیقش آنکه جبریل امین بود

Ки як пари зи осмонаш то замин буд

که یک پر ز آسمانش تا زمین بود

Дар онҷо боз монад ва Мустафо шуд

در آنجا باز ماند و مصطفی شد

Ба сӯии қурби зот подшо шуд

به سوی قربِ ذات پادشا شد

Саволӣ кард аз ҷбрили он шоҳ

سؤالی کرد از جبریل آن شاه

Чаро монадӣ қадам на андарин роҳ

چرا ماندی قدم نه اندرین راه

Ҷавобаш дод к-эии султони асрор

جوابش داد کای سلطان اسرار

Иҷозат беш азинм нест рафтор

اجازت بیش ازینم نیست رفتار

Маҷолами бештар зин нест як дам

مجالم بیشتر زین نیست یک دم

Туро бояд шудан эй шоҳи олам

ترا باید شدن ای شاه عالم

Сари мўӣӣ агар бартари бأълӣ

سر موئی اگر برتر بأعلی

Пурми сӯзади пурми нури таҷаллӣ

پرم سوزد پرم نور تجلّی

Туро бояд шудан то ҳазрати ёр

ترا باید شدن تا حضرت یار

Турои зебад ки дории қурбати ёр

ترا زیبد که داری قربت یار

Равон шуд Сайид ва ӯро раҳо кард

روان شد سیّد و او را رها کرد

Дили худро зи дуни ҳақ ҷудо кард

دل خود را ز دون حق جدا کرد

Бишуд чандон ки чун дид аз фурӯд ӯ

بشد چندان که چون دید از فرود او

Буриши ҷбрил гунҷишкӣ намӯд ӯ

برش جبریل گنجشکی نمود او

Ҳаме шуд то азин низ ӯ гузар кард

همی شد تا ازین نیز او گذر کرد

Варои пардаи ғайбӣ назар кард

ورای پردهٔ غیبی نظر کرد

На ҷо диду ҷиҳат на ақлу идрок

نه جا دید و جهت نه عقل و ادراک

На аршу фарши венаи ҳам караи хок

نه عرش و فرش ونه هم کرّهٔ خاک

Аёни ломакон беҷисм ва ҷон дид

عیان لامکان بی جسم و جان دید

Дар онҷохўиштнро ӯ ниҳон дид

در آنجاخویشتن را او نهان دید

Зтн бигузашту зи ҷони ҳам сафар кард

زتن بگذشت و ز جان هم سفر کرد

Чу бихўд шуд зи худ дар ҳақ назар кард

چو بیخود شد ز خود در حق نظر کرد

Чу дар оғоз дид аъёни анҳоам

چو در آغاز دید اعیان انحام

Нидоӣ кул шунид аз ёри пайғом

ندای کل شنید از یار پیغام

Нидо омад зи зоти кул ки ?фони ой

ندا آمد ز ذات کل که فان آی

Раҳо кун ҷисму ҷон беҷисму ҷони ой

رها کن جسم و جان بی جسم و جان آی

Дро эй мақсаду мақсӯди мо ту

درآ ای مقصد و مقصود ما تو

Назар кун зоти моро бо лақои ту

نظر کن ذات ما را با لقا تو

Дарон даҳшат забонаш рафт аз кор

دران دهشت زبانش رفت از کار

Муҳамад аз Муҳамади гашти безор

محمد از محمد گشت بیزار

Муҳамад худ надиду ҷон ҷон дид

محمد خود ندید و جان جان دید

Лақои холиқи кун ва макон дид

لقای خالق کون و مکان دید

Набӯд Аҳмади худо буд андари онҷо

نبود احمد خدا بود اندر آنجا

Аёни айни лақо буд андари онҷо

عیان عین لقا بود اندر آنجا

Хитобаш кард к-эии садри ду олам

خطابش کرد کای صدر دو عالم

Ту чунӣ гуфт бе чунам дарин дам

تو چونی گفت بی‌چونم درین دم

Ту бе чунӣ ман ӣнҷои худ ки бошам

تو بی‌چونی من اینجا خود که باشم

Чу ту ҳастӣ ҳқиқаҳи ман чаҳ бошам

چو تو هستی حقیقة من چه باشم

Тўӣӣу ҷузи ту чизе нест аъён

توئی و جز تو چیزی نیست اعیان

Тўӣии ақлу тўӣии қалбу тўӣии ҷон

توئی عقل و توئی قلب و توئی جان

Хитоб омад ки эй буд ҳамаи ту

خطاب آمد که ای بود همه تو

Амони ҷумлау суди ҳамаи ту

امان جمله و سود همه تو

Тўӣии мақсӯди мо дар офариниш

توئی مقصود ما در آفرینش

Чаҳ мехоҳӣ бихоҳ эй айни бениш

چه می‌خواهی بخواه ای عین بینش

Муҳамад гуфт эй доноӣ бе чун

محمد گفت ای دانای بی‌چون

Тўӣии сари даруну рози берун

توئی سرّ درون و راز بیرون

Ту май донеи ҳақиқати сари розам

تو می‌دانی حقیقت سرّ رازم

Ки баҳри уммати худ бо ниёзам

که بهر امّت خود با نیازم

Ҳақиқат умматӣ дорам гунаҳи гор

حقیقت امّتی دارم گنه گار

Вале аз фазли ту ҷумлаи хабардор

ولی از فضل تو جمله خبردار

Хабардоранд аз дарёии фазлат

خبردارند از دریای فضلت

Чаҳ бошад гар кунӣ бар ҷумлаи раҳмат

چه باشد گر کنی بر جمله رحمت

Хитоб омад зи ҳазрати бори дигар

خطاب آمد ز حضرت بار دیگر

Ки бахшедам саросар эй мутаҳҳар

که بخشیدم سراسر ای مطّهر

Махӯр ғам аз барои уммати хеш

مخور غم از برای امّت خویش

Ки ҳаст аз ҷурми эшон фазли мо беш

که هست از جرم ایشان فضل ما بیش

Ҳақиқати раҳмати мо бе шумораст

حقیقت رحمت ما بی‌شمارست

зи махлуқоти моро бо ту кораст

ز مخلوقات ما را با تو کارست

Маро бо тести кор аз кули офоқ

مرا با تست کار از کلِّ آفاق

Турои бгзидм ва кардам турои тоқ

ترا بگزیدم و کردم ترا طاق

Тўӣии яктои миёни офариниш

توئی یکتا میان آفرینش

Тўӣии мари ҷумларо чун чашми бениш

توئی مر جمله را چون چشم بینش

Пас онгаҳ сари кул бо ӯ баён кард

پس آنگه سرِّ کل با او بیان کرد

Се бораи сӣ ҳазораш сар аён кард

سه باره سی هزارش سر عیان کرد

Хитобаш кард к-эии маҳбӯб бе чун

خطابش کرد کای محبوبِ بی‌چون

Азин се сӣ ҳазорон дар макнун

ازین سه سی هزاران دُرّ مکنون

Бигӯ сӣ ва магӯ сӣ пеши ёрон

بگو سی و مگو سی پیش یاران

Дигар сӣ хоҳи гӯ хоҳ магӯ он

دگر سی خواه گو خواه مگو آن

Баҳри кӯи маслиҳати доне аён кун

بهر کو مصلحت دانی عیان کن

Вагарна дар даруни худ ниҳон кун

وگرنه در درون خود نهان کن

Чу рафт ин бозгашт аз ломакон ӯ

چو رفت این بازگشت از لامکان او

Ба сӯии олами суфлои равон ӯ

به سوی عالم سفلی روان او

Чу боз омад азон ҳзраҳ бо шитоб

چو باز آمد ازان حضرة با شتاب

Ҳанузаш гарм буд он ҷомаи хоб

هنوزش گرم بود آن جامهٔ خواب