Эмоми мутлақу шамъи ду олам
امام مطلق و شمع دو عالم
Амӣралмуъминӣни форуқи аъзам
امیرالمؤمنین فاروق اعظم
Чу ҳақро вифқи ном ӯ каломаст
چو حق را وفق نام او کلامست
зи Фрқонсти форуқ ин тамомаст
ز فرقانست فاروق این تمامست
Дилаш чун дид ҳақро дрҳрмгоаҳ
دلش چون دید حق را درحرمگاه
Бадали пайвасти айни адли онгоҳ
بدل پیوست عین عدل آنگاه
Чу айни адл вдл афтод бо ҳам
چو عین عدل ودل افتاد با هم
зи адлаши мавҷ зан шуд ҳар ду олам
ز عدلش موج زن شد هر دو عالم
Чу дар дарбасти ҷовидони ситам ро
چو در دربست جاویدان ستم را
Кушод аз адли худ малики аҷам ро
گشاد از عدل خود ملک عجم را
Араб аз вай қавӣ шуд аввали кор
عرب از وی قوی شد اول کار
Ҳамаи халқи аҷам зу гашти дайни дор
همه خلق عجم زو گشت دین دار
Чу оҳани гашт аз сулбӣ ӯ мум
چو آهن گشت از صلبی او موم
Кушода кард қуфли рӯмии рӯм
گشاده کرد قفل رومی روم
Ду пероҳани чунон хасми таниш буд
دو پیراهن چنان خصم تنش بود
Ки дар исломи як пероҳанаш буд
که در اسلام یک پیراهنش بود
Чу дар дайн омад ӯ як перҳан дошт
چو در دین آمد او یک پیرهن داشت
Чу он як баркашид ин як кафан дошт
چو آن یک برکشید این یک کفن داشت
зи баси кӯи пора бар он перҳан дӯхт
ز بس کو پاره بر آن پیرهن دوخت
Расед онҷо ки далқи ҳафдаҳ ман дӯхт
رسید آنجا که دلق هفده من دوخت
зи бори ҳафдаҳ ӯро ошкора
ز بار هفده او را آشکاره
Расад ҳаждаҳи ҳазораш пораи пора
رسد هجده هزارش پاره پاره
Чу шуд ҳаждаҳи ҳазораш гирд бар пос
چو شد هجده هزارش گرد بر پاس
Чаро аз ҳафдаҳи ман пӯшеди карбос
چرا از هفده من پوشید کرباس
Чу он як перҳани сомони аўдошт
چو آن یک پیرهن سامان اوداشت
Ҳлоўаҳи лоҷарами имон ӯ дошт
حلاوة لاجرم ایمان او داشت
Накиру мункир аз мардӣу зӯраш
نکیر و منکر از مردی و زورش
Нёрстнди гаштани гирди гӯраш
نیارستند گشتن گرد گورش
Чу бошад мӯҳтасиби форуқи олӣ
چو باشد محتسب فاروق عالی
Нагардад ҳеҷ мункир дар ҳаволӣ
نگردد هیچ منکر در حوالی
Чу бошад мӯҳтасиб дар амри маърӯф
چو باشد محتسب در امر معروف
Ба наҳй мункир ояд низ мавсуф
به نهی منکر آید نیز موصوف
Паямбари чашм худ хондаш зиҳии қадар
پیمبر چشم خود خواندش زهی قدر
Чароғи хулд ҳам гуфташ зиҳии садр
چراغ خلد هم گفتش زهی صدر
Чароғаш карда шарқу ғарби равшан
چراغش کرده شرق و غرب روشن
Ки на шарқӣаст венаи ғарбяши равған
که نه شرقیست ونه غربیش روغن
Чу ӯ чашм ва чароғ омад зи даргоҳ
چو او چشم و چراغ آمد ز درگاه
Ту бечашму чароғаш чун рӯй роҳ
تو بی چشم و چراغش چون روی راه
Агар набӯд турои чашму чароғӣ
اگر نبود ترا چشم و چراغی
зи гулхан фарқ натавон кард боғӣ
ز گلخن فرق نتوان کرد باغی
Турои пайвастаи чашми хеш бояд
ترا پیوسته چشم خویش باید
Чароғӣ низ доими пеш бояд
چراغی نیز دایم پیش باید
Ки гар набӯд чароғу чашм дар роҳ
که گر نبود چراغ و چشم در راه
Ндонӣ чоҳ аз раҳи роҳ аз чоҳ
ندانی چاه از ره راه از چاه
Ту бе ин ҳар дугар дар роҳи уфтӣ
تو بی این هر دو گر در راه افتی
зи кӯрии уқобати дрчоаҳи уфтӣ
ز کوری عقابت درچاه افتی
Чу ӯ аз Мустафои чашмӣ чунон ёфт
چو او از مصطفی چشمی چنان یافت
Забонаши нутқи ҷаббор ҷаҳон ёфт
زبانش نطق جبّار جهان یافت
Гар аз кӯрон нае ту ҳуш май дор
گر از کوران نهای تو هوش میدار
Чунин чашму забонро гӯш май дор
چنین چشم و زبان را گوش میدار
Касе кон нур набӯд дар димоғаш
کسی کان نور نبود در دماغش
Биҳиштигар буд набӯд чароғаш
بهشتی گر بود نبود چراغش
Чароғи чарх хуршед мунираст
چراغ چرخ خورشید منیرست
Чароғи хулд форуқ кабӣраст
چراغ خلد فاروق کبیرست
зи нафхи сувари фардои ҷовдонӣ
ز نفخ صور فردا جاودانی
Фурӯ мерад чароғи осмонӣ
فرو میرد چراغ آسمانی
Валикини ин чароғи ҷинати афрӯз
ولیکن این چراغ جنّت افروز
Буд рухшандатар аз нур ҳар рӯз
بود رخشندهتر از نور هر روز