Магар чун робиъаи соҳиби мақомӣ
مگر چون رابعه صاحب مقامی
Нахурда буд як ҳафтаи таомӣ
نخورده بود یک هفته طعامی
Дар он як ҳафтаи ҳеҷ аз пой нанишаст
در آن یک هفته هیچ از پای ننشست
Слўаҳу савм будаш кори пайваст
صلوة و صوم بودش کار پیوست
Чу ҷўъи афтодагӣ дар поиш оварад
چو جوع افتادگی در پایش آورد
Шикастии сахт дар аъзояш оварад
شکستی سخت در اعضایش آورد
Яке мастура будаш дар ҳаволӣ
یکی مستوره بودش در حوالی
Таомаши коса Эй оварад ҳоле
طعامش کاسهای آورد حالی
Магар шуд робиъа дар дарду доғӣ
مگر شد رابعه در درد و داغی
Ки то дар гирад аз ҷое чароғӣ
که تا در گیرد از جایی چراغی
Чу боз омад магари як гурба ногоҳ
چو باز آمد مگر یک گربه ناگاه
Фиканда буд пасти он коса дар роҳ
فکنده بود پست آن کاسه در راه
Дигар бора бирафт аз баҳри кӯза
دگر باره برفت از بهر کوزه
Ки то бигушоед он дили танги рӯза
که تا بگشاید آن دلتنگ روزه
БиФтоди он замонаши кӯза аз даст
بیفتاد آن زمانش کوزه از دست
Ҷигар ташна бимонад ва кӯза бишикаст
جگر تشنه بماند و کوزه بشکست
зи дил оҳӣ баровард он ҷигари сӯз
ز دل آهی برآورد آن جگر سوز
Ки гуфтӣ гашти олами оташи афрӯз
که گفتی گشت عالم آتشافروز
Ба сад саргаштагӣ мегуфт илоҳӣ
به صد سرگشتگی میگفت الهی
Азин бечораи мискин чаҳ хоҳӣ ?
ازین بیچارهٔ مسکین چه خواهی؟
Фикандӣ дар парешонеи марои ту
فکندی در پریشانی مرا تو
Ба хӯн дар чанд гирдонеи марои ту ?
به خون در چند گردانی مرا تو؟
Хитоб омад кигар ин лаҳзаи хоҳӣ
خطاب آمد که گر این لحظه خواهی
Ба ту бахшами ман аз ма то ба моҳӣ
به تو بخشم من از مه تا به ماهی
Вале андӯҳи чандини солаи хеш
ولی اندوه چندین سالهٔ خویش
зи дили беруни бримт , ин биандеш
ز دل بیرون بریمت، این بیندیش
Ки андӯҳи ману дунёии мҳтол
که اندوه من و دنیای محتال
Наёяд ҷамъ дар як дил ба сад сол
نیاید جمع در یک دل به صد سال
?герати андӯҳи мо бояд ҳамеша
گرت اندوه ما باید همیشه
Мудомати тарки дунёи боди пеша
مدامت ترک دنیا باد پیشه
Туро то ҳаст ин , як рӯй он нест
ترا تا هست این، یک روی آن نیست
Ки андӯҳи илоҳӣ ройгон нест
که اندوه الهی رایگان نیست