Яке ҳабашӣ бар пайғомбар омад

یکی حبشی بر پیغامبر آمد

Ки тавба мекунам вақташ даромад

که تَوبه می‌کنم وقتش درآمد

Агар афваст вагар тавба қабуласт

اگر عفوست وگر توبه قبولست

Маро бар пуштӣ чун ту расӯласт

مرا بر پشتی چون تو رسولست

Паямбар гуфт чун ту тавба кардӣ

پیمبر گفت چون تو توبه کردی

Яқин май дон ки омирзидаи гардӣ

یقین می‌دان که آمرزیده گردی

Дигар раҳ гуфт он ҳабашӣ ки онгоҳ

دگر ره گفت آن حبشی که آنگاه

Ки будам дар гуноҳи хеши гумроҳ

که بودم در گناه خویش گمراه

Гуноҳами ҳақ чу написандида бошад

گناهم حق چو نپسندیده باشد

Миёни он гуноҳам дида бошад

میان آن گناهم دیده باشد

Паямбар гуфт пас ту ме ндонӣ

پیمبر گفت پس تو می‌ندانی

Ки бар ҳақ зарра набӯд наоне

که بر حق ذرّهٔ نبوَد نهانی

Гуноҳати зарраи зарра дида бошад

گناهت ذرّه ذرّه دیده باشد

Валикин аз карам пӯшида бошад

ولیکن از کَرَم پوشیده باشد

Чу ҳабашии ин сухан бишунид ногоҳ

چو حبشی این سخن بشنید ناگاه

Баровард аз дили пари хӯни яке оҳ

برآورد از دل پر خون یکی آه

Чунон он оҳаш аз дил тохтан кард

چنان آن آهش از دل تاختن کرد

Ки мурғи ҷонашро бихўиштн кард

که مرغ جانش را بیخویشتن کرد

Ба пеши Мустафо бар хок афтод

به پیش مصطفی بر خاک افتاد

Сӯии ҳақ пок рафт ва пок афтод

سوی حق پاک رفت و پاک افتاد

Сало дар дод ёронро паямбар

صلا در داد یاران را پیمبر

Ки башитобед эй асҳоб яксар

که بشتابید ای اصحاب یکسر

Ки то бркштаҳи ҳақи ғарқи тшўир

که تا برکشتهٔ حق غرق تشویر

Бгўӣид ва бипайвандед такбир

بگوئید و بپیوندید تکبیر

Касе кӯи куштаи шарм ва ҳаё шуд

کسی کو کشتهٔ شرم و حیا شد

Агар мард ӯ тан ӯ тўтё шуд

اگر مُرد او تن او توتیا شد

Агар ту зарраи хокаши ббўӣӣ

اگر تو ذرّهٔ خاکش ببوئی

Буд сад баҳри пари тшўири гўӣӣ

بوَد صد بحر پر تشویر گوئی