Арӯсии хости мардӣ чун нигорӣ

عروسی خواست مردی چون نگاری

Бмҳр худ надидаш барқарорӣ

بمهر خود ندیدش برقراری

Чу он шавҳари бмҳр худ надидаш

چو آن شوهر بمهر خود ندیدش

Нишони духтар бихарад надидаш

نشان دختر بخرد ندیدش

Ҳамаи тан чун гулоби онҷо арақ кард

همه تن چون گلاب آنجا عرق کرد

Чу гули ҷонро биҷои ҷома шқ кард

چو گل جان را بجای جامه شق کرد

Чу мард аз шарми занро ончунон дид

چو مرد از شرم زن را آنچنان دید

Вазони дилтангӣ ӯро бим ҷон дид

وزان دلتنگی او را بیم جان دید

Дили он мард хаст аз хиҷлат ӯ

دل آن مرد خست از خجلت او

Бсҳт барграфт он иллат ӯ

بصحّت برگرفت آن علّت او

Бадви гуфто ки ман имон надорам

بدو گفتا که من ایمان ندارم

Агар ин сари ту пинҳон надорам

اگر این سرِّ تو پنهان ندارم

Нагардад модарати зини рози огоҳ

نگردد مادرت زین راز آگاه

Падарро худ куҷо бошад дарин роҳ

پدر را خود کجا باشد درین راه

Чу холӣ нест аз айби одамии зод

چو خالی نیست از عیب آدمی زاد

Агар айбии туро дар роҳ афтод

اگر عیبی ترا در راه افتاد

Бапушам то бипушади кирдигорам

بپوشم تا بپوشد کردگارم

Ки ман беш аз ту дар тан айб дорам

که من بیش از تو در تن عیب دارم

Ту дили хуши дору чандин зин макун ёд

تو دل خوش دار و چندین زین مکن یاد

Дигар ҳаргиз мабодат зини сухани ёд

دگر هرگز مبادت زین سخن یاد

Чу шуд рӯз дигар бигузашт ин ҳол

چو شد روز دگر بگذشت این حال

Бирехт он мурғи зарринро пари вабол

بریخت آن مرغ زرّین را پر وبال

Чунон дар варта беморӣ афтод

چنان در ورطهٔ بیماری افتاد

Ки дар як рӯз дар сад зорӣ афтод

که در یک روز در صد زاری افتاد

Рагу паии ҳамчуи чангаш дар фиғон монад

رگ و پی همچو چنگش در فغان ماند

Ҳамаи мағзаш чу хурмо устихон монад

همه مغزش چو خرما استخوان ماند

Чу шавҳар дид рӯй чун зар ӯ

چو شوهر دید روی چون زر او

Табиб оварад ҳоле бар сар ӯ

طبیب آورد حالی بر سر او

Куҷои як зарраи дармонро асар буд

کجا یک ذرّه درمان را اثر بود

Ки ҳар дами зарди рўӣии тозатар буд

که هر دم زرد روئی تازه‌تر بود

Забон бикшод шавҳар дар наоне

زبان بگشاد شوهر در نهانی

Ки киштии хештанро дар ҷавонӣ

که کُشتی خویشتن را در جوانی

Агар он хостӣ то ман бапушам

اگر آن خواستی تا من بپوشم

Бпўшидми вазин маънӣ хамӯшам

بپوشیدم وزین معنی خموشم

Вагар он буд рои ту казин кор

وگر آن بود رای تو کزین کار

Маро набӯд хабар нобӯда ингор

مرا نبوَد خبر نابوده انگار

Чаро зини ғами басӣ тимор хӯрдӣ

چرا زین غم بسی تیمار خوردی

Ки то худро чинн бемор кардӣ

که تا خود را چینن بیمار کردی

Чунин гуфт онгаҳ он зани к-эии нкўҷФт

چنین گفت آنگه آن زن کای نکوجُفت

з чун ту мард ноед ҷуз накӯ гуфт

ز چون تو مرد ناید جز نکو گفت

Ту онч аз ту сазад гуфтӣ ва кардӣ

تو آنچ از تو سزد گفتی و کردی

Ғами ҷони ман бечора хӯрдӣ

غم جان من بیچاره خوردی

Вале ман ин хиҷолатро чаҳ созам

ولی من این خجالت را چه سازم

Ки медонам ки майдонӣ ту розам

که می‌دانم که میدانی تو رازم

Чу ту ҳастӣ хабардор аз гуноҳам

چو تو هستی خبردار از گناهم

Куҷо бархезад ин оташи зи роҳам

کجا برخیزد این آتش ز راهم

Бигуфт ин вази хиҷлати бихбри гашт

بگفت این وز خجلت بیخبر گشت

Сияҳ шуд рӯзашу ҳолаш дигар гашт

سیه شد روزش و حالش دگر گشت

Чу чизеро ки будаш он бубахшед

چو چیزی را که بودش آن ببخشید

Нмондши ҳеҷ чизе ҷон бубахшед

نماندش هیچ چیزی جان ببخشید

Агар як қатра шуд дар баҳри кули ғарқ

اگر یک قطره شد در بحر کل غرق

Чаро резии азин ғами хок бар фарқ

چرا ریزی ازین غم خاک بر فرق

Машав чун қатраи зини ғам бесару по

مشو چون قطره زین غم بی سر و پا

Ки аўлитр буд қатраи бдрё

که اولیتر بوَد قطره بدریا

Чаро зодӣ чу май мардии чунин зор

چرا زادی چو می‌مُردی چنین زار

Турои нозодаи мурдан ба шррўор

ترا نازاده مُردن به شرروار

Чаро бархестӣ чун ме бихуфтӣ

چرا برخاستی چون می‌بخفتی

Чаро меомадӣ чун ме бирафтӣ

چرا می‌آمدی چون می‌برفتی