Аёзи симбр дар хоби хуш буд

ایاز سیمبر در خواب خوش بود

Дилаш чун дидаи як соъат биёсуд

دلش چون دیده یک ساعت بیاسود

Биболин омадаш Маҳмӯди ғозӣ

ببالین آمدش محمودِ غازی

Ки буд андари сар ӯ сарфарозӣ

که بود اندر سر او سرفرازی

зи хоб хуш накардаш ҳеҷ бедор

ز خواب خوش نکردش هیچ بیدار

Ҳазораш бӯса зад бар ҳар ду рухсор

هزارش بوسه زد بر هر دو رخسار

Чу фориғ шуд зи кори бӯсаи он шоҳ

چو فارغ شد ز کار بوسه آن شاه

Ҳаме молида поиш то саҳаргоҳ

همی مالید پایش تا سحرگاه

Бохр чун зхўоб хуш даромад

بآخر چون زخواب خوش درآمد

зи шарми шоҳ чун оташи баромад

ز شرم شاه چون آتش برآمد

Чу шоҳаш дид гуфт эй ҳасанати афзӯн

چو شاهش دید گفت ای حسنت افزون

Чу ту боз омадӣ ман рафтам акнӯн

چو تو باز آمدی من رفتم اکنون

Дарон соъат ки ту бихўиш будӣ

دران ساعت که تو بیخویش بودی

Заҳри васфат ки гӯям беш будӣ

زهر وصفت که گویم بیش بودی

Дарон соъат ки дидам ҷон физойат

دران ساعت که دیدم جان فزایت

Набӯдӣ ту ки ман будам баҷоят

نبودی تو که من بودم بجایت

Чу бо хеш омадӣ маҳбӯб гум шуд

چو با خویش آمدی محبوب گم شد

Чу ту толиб шудӣ матлӯб гум шуд

چو تو طالب شدی مطلوب گم شد

Мабош эй дӯст то маҳбӯб бошӣ

مباش ای دوست تا محبوب باشی

Ки гар бошӣ бахуд маҳҷӯб бошӣ

که گر باشی بخود محجوب باشی

з худ бигузар ки бе худ ҷумлаи моӣӣ

ز خود بگذر که بی خود جمله مائی

Чу бихўди хуштарӣ бо худ чроӣӣ

چو بیخود خوش تری با خود چرائی

Чу маъдӯмии ҳама мавҷӯд бошӣ

چو معدومی همه موجود باشی

Чу бар ҳайчии ҳама Маҳмӯд бошӣ

چو بر هیچی همه محمود باشی

Ҳаме то бо худӣ аз ту нгўинд

همی تا با خودی از تو نگویند

Вале то бихўдии ҷуз ту наҷӯянд

ولی تا بیخودی جز تو نجویند