Яке пурсед аз шблӣ ки дар роҳ
یکی پرسید از شبلی که در راه
Ки будат бадарғаи аввал ба даргоҳ ?
که بودت بدرقه اول بهدرگاه؟
Сегиро гуфт дидам бар лаби об
سگی را گفت دیدم بر لب آب
Ки як зарра надошт аз тишнагии тоб
که یک ذره نداشت از تشنگی تاب
Чу дидӣ рӯй худ дар оби равшан
چو دیدی روی خود در آب روشن
Гумони барадии сегӣ дигари муайян
گمان بردی سگی دیگر معیّن
Нахурдӣ об аз бим дигар саг
نخوردی آب از بیم دگر سگ
Биҷустӣ аз лаби он об дар таг
بجَستی از لب آن آب در تگ
Чу гашт аз тишнагии дил бе қарори ш
چو گشت از تشنگی دل بیقرارش
зи андоза бурун шуд интизори ш
ز اندازه برون شد انتظارش
Ба оби афканди худро ногаҳонӣ
بهآب افکند خود را ناگهانی
Ки то шуд он саги дигар наоне
که تا شد آن سگ دیگر نهانی
Чу ӯ аз пеши чашм хеш бархест
چو او از پیش چشم خویش برخاست
Худ ӯ буд он ҳиҷоб , аз пеш бархест
خود او بود آن حجاب، از پیش برخاست
Чу бархест ин чунин равшани ҳисобам
چو برخاست این چنین روشن حسابم
Яқинам шуд ки ман худро ҳиҷобам
یقینم شد که من خود را حجابم
зи худ фонӣ шудам , корами баромад
ز خود فانی شدم، کارم برآمد
Сегӣ дар роҳами аввал раҳбар омад
سگی در راهم اول رهبر آمد
Ту ҳам аз роҳи чашм хеш бархез
تو هم از راه چشم خویش برخیز
Ҳиҷоби ту туе аз пеш бархез
حجاب تو تویی از پیش برخیز
?герати мӯеи худӣ барҷоӣ бошад
گرت مویی خودی برجای باشد
Турои бандии гарон бар пой бошад
ترا بندی گران بر پای باشد
Турои он ба бадӣ эй марди фартут
ترا آن بِه بُدی ای مرد فرتوت
Ки аз гаҳвораи бурдандӣ ба тобут
که از گهواره بردندی بهتابوت
Азон Мӯсои зи ҳақи ан поигаҳ ёфт
ازان موسی ز حق ان پایگه یافت
Ки аз гаҳвора дар тобут раҳ ёфт
که از گهواره در تابوت ره یافت
Ҳузур ӯ агар бояд мудомат
حضور او اگر باید مدامت
Мё бо худ дигар ин май нмомт
میا با خود دگر این می نمامت
Мё бо худ биё бе худ зи худ давр
میا با خود بیا بیخود ز خود دور
Ки ҳаст он бе худии нури алии нур
که هست آن بیخودی نورٌ عَلی نور
Агар ту болиғи асрори гардӣ
اگر تو بالغ اسرار گردی
зи як як узви бархӯрдори гардӣ
ز یکیک عضو برخوردار گردی
На тФӣ монадат на аҳвалӣ низ
نه طفی ماندت نه احولی نیز
Азуи гӯйии взўи бинии ҳамаи чиз
ازو گویی وزو بینی همه چیز