Магари сангу кулӯхӣ буд дар роҳ
مگر سنگ و کلوخی بود در راه
Бдрёӣӣ дар афтоданд ногоҳ
بدریائی در افتادند ناگاه
Бзории санги гуфтои ғарқаи гаштам
بزاری سنگ گفتا غرقه گشتم
Кунун бо қаър гӯям саргузаштам
کنون با قعر گویم سرگذشتم
Валикини он кулӯх аз худ фано шуд
ولیکن آن کلوخ از خود فنا شد
Надонам то куҷо рафт ва куҷо шуд
ندانم تا کجا رفت و کجا شد
Кулӯх бе забони овози бардошт
کلوخ بی زبان آواز برداشت
Шунӯди овоз ӯ ҳар кӯ хабар дошт
شنود آوازِ او هر کو خبر داشت
Ки аз ман дар ду олам ман намондаст
که از من در دو عالم من نماندست
Вуҷӯдами як сар сӯзан намондаст
وجودم یک سر سوزن نماندست
зи ман на ҷон ва на тан метавон дид
ز من نه جان و نه تن میتوان دید
Ҳама дарёст , равшан метавон дид
همه دریاست، روشن میتوان دید
Агар ҳамранги дарёи гардии имрӯз
اگر همرنگ دریا گردی امروز
Шӯй дар ваии ту ҳам дар шаби афрӯз
شوی در وی تو هم دُرّ شب افروز
Валикин то ту хоҳӣ буд худ ро
ولیکن تا تو خواهی بود خود را
Нахоҳӣ ёфт ҷонроу хирад ро
نخواهی یافت جان را و خرد را