Саҳаргоҳии бузургӣ дар муноҷот

سحرگاهی بزرگی در مناجات

Забон бикшод вагуфт эй қоими алзот

زبان بگشاد وگفت ای قایم الذات

Ман аз ту розӣами ҳам рӯз ва ҳам шаб

من از تو راضیم هم روز و هم شب

Ту аз ман низ розӣ бош ё раб

تو از من نیز راضی باش یا رب

Чунин гуфт ӯ ки овозӣ шунидам

چنین گفت او که آوازی شنیدم

Ки дар даъвии туро каззоб дидам

که در دعوی ترا کذّاب دیدم

Агар худ бўдӣии розии зи мо ту

اگر خود بودئی راضی ز ما تو

Змо кӣ ҷстӣии ҳаргизи ризои ту

زما کی جستئی هرگز رضا تو

Агар розӣ шудӣ аз мо ту маҷнӯн

اگر راضی شدی از ما تو مجنون

Ризои мо чаро ҷустии ту акнӯн

رضای ما چرا جستی تو اکنون

Касе кӯ дар ризо айн камоласт

کسی کو در رضا عین کمالست

Чу розӣаст ӯ ризо ҷустан маҳоласт

چو راضیست او رضا جستن محالست

Агар ту розӣӣ аз мо чаҳ ҷўӣӣ

اگر تو راضئی از ما چه جوئی

Вагарнаи хешро розӣ чаҳ гўӣӣ

وگرنه خویش را راضی چه گوئی

Ризои даҳ сабр кун биншину мхрўш

رضا ده صبر کن بنشین و مخروش

Чаҳ савдо май пазии мстиз ва кам ҷӯш

چه سودا می‌پزی مستیز و کم جوش

Замонӣ дар таманнои маҳолӣ

زمانی در تمّنای محالی

Замонӣ дар ҷуволи сад хаёлӣ

زمانی در جوال صد خیالی

Сухан менашнавӣ як зарраи охир

سخن می‌نشنوی یک ذرّه آخر

Ки гаштӣ аз маҳолии ғарраи охир

که گشتی از محالی غِرّه آخر