Чунин гуфтаст шуъабии марди даргоҳ

چنین گفته‌ست شعبی مردِ درگاه

Ки шахсе съўаҳ бигирифт дар роҳ

که شخصی صعوهٔ بگرفت در راه

Бадви он съўаҳ гуфт азмн чаҳ хоҳӣ

بدو آن صعوه گفت ازمن چه خواهی

Вазин соқу сару гардан чаҳ хоҳӣ

وزین ساق و سر و گردن چه خواهی

Гарми озоди гирдонеи зи бандат

گرم آزاد گردانی ز بندت

Дар омӯзам се ҳарфи сӯдмандат

در آموزم سه حرف سودمندت

Яке дар даст ту гӯям валикин

یکی در دست تو گویم ولیکن

Дувум чу бар пурм бар шохи эмин

دُوُم چو بر پَرم بر شاخِ ایمن

Сим чун ҷои теғ кӯҳ ҷӯям

سیُم چون جای تیغِ کوه جویم

зи теғи кӯҳи он бо ту бигӯям

ز تیغ کوه آن با تو بگویم

Бсъўаҳ гуфт бар гӯии аввалин роз

بصعوه گفت بر گوی اوّلین راز

Забон бикшод съўаҳ кард оғоз

زبان بگشاد صعوه کرد آغاز

Ки ҳарч аз даст шуд гар ҳаст ҷонӣ

که هرچ از دست شد گر هست جانی

Бирав ҳасрат махӯр ҳаргизи замонӣ

برو حسرت مخور هرگز زمانی

Раҳо кардаш бқўли хеш аз даст

رها کردش بقول خویش از دست

Ки то шуд дар замон бар шох бинишаст

که تا شد در زمان بر شاخ بنشست

Дувуми гуфтои маҳолӣ гар шунидӣ

دوم گفتا محالی گر شنیدی

Макун бовар чун он зоҳир надидӣ

مکن باور چون آن ظاهر ندیدی

Бигуфт ин ва равон шуд то сари кӯҳ

بگفت این و روان شد تا سر کوه

Бадв гуфт эй зи бадбахтӣ дар андӯҳ

بدو گفت ای ز بدبختی در اندوه

Дарунам буд ду гавҳари қавии ҳол

درونم بود دو گوهر قوی حال

Ки ҳар як дошт вазни бист мисқол

که هر یک داشت وزن بیست مثقال

Марогар кштӣии гавҳари туро буд

مرا گر کشتئی گوهر ترا بود

Маро аз даст додӣ баси хато буд

مرا از دست دادی بس خطا بود

Дили он мард хунин шуд зи ғайрат

دل آن مرد خونین شد ز غیرت

Гирифт ангушт дар дандони ҳайрат

گرفت انگشت در دندانِ حیرت

Бсъўаҳ гуфт бории он сими ҳарф

بصعوه گفت باری آن سیُم حرف

Бигӯ чун гашти баҳри ҳасратами жарф

بگو چون گشت بحر حسرتم ژرف

Бадви гуфтои надории зарраи ҳуш

بدو گفتا نداری ذرّهٔ هوش

Ки шуд ду ҳарфи пешинати фаромӯш

که شد دو حرفِ پیشینت فراموش

Чу зон ду ҳарф нишнидӣ яке рост

چو زان دو حرف نشنیدی یکی راست

Симро азчаҳ бояд кард дархост

سیُم را ازچه باید کرد درخواست

Туро гуфтам махӯр бар рафтаи ҳасрат

ترا گفتم مخور بر رفته حسرت

Макун бовари маҳол эй поки сират

مکن باور محال ای پاک سیرت

Ту бар рафтаи басӣ андӯҳ хӯрдӣ

تو بر رفته بسی اندوه خوردی

Маҳолӣ гуфтамат тасдиқ кардӣ

محالی گفتمت تصدیق کردی

Ду мисқолам набошад гӯшти имрӯз

دو مثقالم نباشد گوشت امروز

Чиҳил мисқоли ду дар шаби афрӯз

چهل مثقال دو دُرّ شب افروز

Чигуна нақд бошад дар дарунам

چگونه نقد باشد در درونم

Туро девона меояд кунунам

ترا دیوانه می‌آید کنونم

Бигуфт ин ва биппаред аз сари кӯҳ

بگفت این و بپرّید از سر کوه

Бимонад он мард дар афсӯсу андӯҳ

بماند آن مرد در افسوس و اندوه

Касе кӯ аз маҳол андеша дорад

کسی کو از محال اندیشه دارد

Шбонрўзии таҳайюр пеша дорад

شبانروزی تحیر پیشه دارد

Қадам натавон ниҳоди онҷо ки хоҳӣ

قدم نتوان نهاد آنجا که خواهی

БФрмони рӯ бФрмон кун нигоҳӣ

بفرمان رَو بفرمان کن نگاهی

Ки ҳар кӯ на бомари ҳақ қадам зад

که هر کو نه بامر حق قدم زد

Чу шамъ аз сари баромад то ки дам зад

چو شمع از سر برآمد تا که دم زد