Яке перии мушавваши рӯзгорӣ

یکی پیری مشوّش روزگاری

Бар фазл рабиъ омад бакорӣ

بر فضل ربیع آمد بکاری

зи шарми вхҷлту дарвешии хеш

ز شرم وخجلت و درویشی خویش

зи аҷзу перӣ ва бе хешии хеш

ز عجز و پیری و بی‌خویشی خویش

Синонеи тез буд андари Асояш

سنانی تیز بود اندر عصایش

Ниҳод аз бихўдӣ бар пушти поиш

نهاد از بیخودی بر پشتِ پایش

Равон шуд хӯни зи пои фазли ҳоле

روان شد خون ز پای فضل حالی

Баромади сурху зарди он садри олӣ

برآمد سرخ و زرد آن صدرّ عالی

Назд дам то сухани ҷумла баён кард

نزد دم تا سخن جمله بیان کرد

БлтФии қисса зу бастад нишон кард

بلطفی قصّه زو بستد نشان کرد

Чу пер аз пеш ӯ хуши дил равон шуд

چو پیر از پیشِ او خوش دل روان شد

зи захмаши фазли онҷо нотавон шуд

ز زخمش فضل آنجا ناتوان شد

Бузургӣ гуфт охир эй худованд

بزرگی گفت آخر ای خداوند

Чаро будӣ бадарад пой хурсанд

چرا بودی بدرد پای خرسند

Яке фартути поят хаста карда

یکی فرتوت پایت خسته کرده

Ту гашта мустамеъи лаб баста карда

تو گشته مستمع لب بسته کرده

Чу аз пои ту охири хӯн равон шуд

چو از پای تو آخر خون روان شد

Тавон гуфтан ки аз пас метавон шуд

توان گفتن که از پس می‌توان شد

Чунин гуфт ӯ ки тарсидам ки он пер

چنین گفت او که ترسیدم که آن پیر

Хаҷал гардад хӯрд зон кори тшўир

خجل گردد خورد زان کار تشویر

зи ҷурми хештан дар қаҳр монад

ز جرم خویشتن در قهر ماند

зи ҳоҷат хостан бебаҳр монад

ز حاجت خواستن بی بهر ماند

зи бори фақри чандон хорӣ ӯ ро

ز بار فقر چندان خواری او را

Раво набӯд чунин сарборӣ ӯ ро

روا نبود چنین سرباری او را

Зиҳии меҳру вафоу бурдборӣ

زهی مهر و وفا و بُردباری

Вафодории нигаргар чашми дорӣ

وفاداری نگر گر چشم داری

Чунин фазлӣ ки сад фасл рабиъаст

چنین فضلی که صد فصل ربیعست

зи фазли ҳақ на аз фазл рабиъаст

ز فضل حق نه از فضل ربیعست

Ту мардии ноҷавонмардии шабу рӯз

تو مردی ناجوانمردی شب و روز

Агар мардии ҷавонмардӣ дар омӯз

اگر مردی جوانمردی در آموز

Мҷўӣ эй хок чун оташи баландӣ

مجوی ای خاک چون آتش بلندی

Чу тўхокӣ машав оташи битундӣ

چو توخاکی مشو آتش بتندی

Агар он пишгаҳ май боядат зуд

اگر آن پیشگه می‌بایدت زود

Дарин раҳи хоки раҳ май боядат буд

درین ره خاکِ ره می‌بایدت بود