Ҳарисӣ дар миёни масту ҳушёр

حریصی در میان مست و هشیار

Басӣ ҷон кунад ва ҳам кушед бисёр

بسی جان کند و هم کوشید بسیار

Бурузу шаби зиёдат буд кораш

بروز و شب زیادت بود کارش

Ки то динор шуд сесад ҳазораш

که تا دینار شد سیصد هزارش

Фузун аз сад ҳазораш буд амлок

فزون از صد هزارش بود املاک

Фузун аз сад ҳазораш нақд дар хок

فزون از صد هزارش نقد در خاک

Фузун аз сад ҳазор дигараш буд

فزون از صد هزار دیگرش بود

Ки пеши мардумони кишвараш буд

که پیش مردمان کشورش بود

Чу моли хеш аз ҳад беш ме дид

چو مال خویش از حد بیش می‌دید

Сарои хешу мол хеш ме дид

سرای خویش و مال خویش می‌دید

Бадали гуфто ки биншину ҳамаи сол

بدل گفتا که بنشین و همه سال

Бихӯр хуш то азон пас чун шавад ҳол

بخور خوش تا ازان پس چون شود حال

Чу шуд ин мол харҷ хӯрду пӯшам

چو شد این مال خرج خورد و پوشم

Агар бояд дигар онгаҳ бакӯшам

اگر باید دگر آنگه بکوشم

Чу хуш бинишаст то зар мехӯрд хуш

چو خوش بنشست تا زر می‌خورد خوش

Бшодии нафасро май пурвирди хуш

بشادی نفس را می‌پرورد خوش

Чу бо худ кард ин андеша ногоҳ

چو با خود کرد این اندیشه ناگاه

Даромад зуди ъзроӣили ҷони хоҳ

درآمد زود عزرائیل جان خواه

Чу ъзроӣилро наздик дид ӯ

چو عزرائیل را نزدیک دید او

Ҷаҳон бар чашми худ торик дид ӯ

جهان بر چشمِ خود تاریک دید او

Забон бикшод ва зорӣ кард оғоз

زبان بگشاد و زاری کرد آغاز

Ки умрӣ сарф кардам дар таг ва тоз

که عمری صرف کردم در تگ و تاز

Кунун бинишастаам то баҳраи гирам

کنون بنشسته‌ام تا بهره گیرم

Равои дорӣ ки ман бебаҳра меРом

روا داری که من بی‌بهره میرم

Куҷо май гашти ъзроӣили азуи боз

کجا می‌گشت عزرائیل ازو باز

Ҳамеи ҷон баргирафтан кард оғоз

همی جان برگرفتن کرد آغاز

Бзории марди гуфто гар чунонаст

بزاری مرد گفتا گر چنانست

Ки ночори ин замонат қасд ҷонаст

که ناچار این زمانت قصدِ جانست

Кунун динори ман сесад ҳазораст

کنون دینار من سیصد هزارست

Даҳуми як сад ҳазорат гар бакораст

دهم یک صد هزارت گر بکارست

Се рӯзами мҳли даҳ бар ман бибахшоӣ

سه روزم مهل ده بر من ببخشای

Вазони пас пеши гири ончат буд рой

وزان پس پیش گیر آنچت بوَد رای

Куҷо бишунид ъзроӣили ин роз

کجا بشنید عزرائیل این راز

Кашидаш оқибат чун шамъ дар газ

کشیدش عاقبت چون شمع در گاز

Дигар раҳи мард гуфто додам иқрор

دگر ره مرد گفتا دادم اقرار

Турои ду сад ҳазор аз нақди динор

ترا دو صد هزار از نقد دینار

Ду рӯзами мҳли даҳ чун ҳаст ин саҳл

دو روزم مهل ده چون هست این سهل

Надоди алқсаҳи ъзроӣили ҳам мҳл

نداد القصه عزرائیل هم مهل

Магар медод худ сесад ҳазорӣ

مگر می‌داد خود سیصد هزاری

Ки то мҳлш диҳад як рӯзи борӣ

که تا مهلش دهد یک روز باری

Бзорӣ гуфт бсёрў шунид ӯ

بزاری گفت بسیارو شنید او

Набӯдаш мҳл ва мақсӯдӣ надид ӯ

نبودش مهل و مقصودی ندید او

Бохр гуфт мехоҳам амоне

بآخر گفت می‌خواهم امانی

Ки то як ҳарф бинивисам замонӣ

که تا یک حرف بنویسم زمانی

Амонаш дод чандоне ки як ҳарф

امانش داد چندانی که یک حرف

Навишт аз хӯни чашми худ бшнгрФ

نوشت از خون چشم خود بشنگرف

Ки ҳон эй халқи умру рӯзгорӣ

که هان ای خلقِ عمر و روزگاری

Ки медодам баҳои сесад ҳазорӣ

که می‌دادم بها سیصد هزاری

Ки то як соъатӣ донам харидан

که تا یک ساعتی دانم خریدن

Набудам ҳеҷ мақсӯд аз чхидн

نبودم هیچ مقصود از چخیدن

Чунин умрии шумо гар ме тавонед

چنین عمری شما گر می‌توانید

Накӯ доред вқдр он бидонед

نکو دارید وقدر آن بدانید

Кигар аз даст шуд чун тир аз шаст

که گر از دست شد چون تیر از شست

На бифурӯшанд ва на ҳаргиз диҳад даст

نه بفروشند و نه هرگز دهد دست

Касе кӯ дар чунин умрӣ зиён кард

کسی کو در چنین عمری زیان کرد

БғФлти умри ширинро фишон кард

بغفلت عمرِ شیرین را فشان کرد