Ҳакимӣ буд комили марзбони ном

حکیمی بود کامل مرزبان نام

Ки нўшрўони бадв будяш ором

که نوشروان بدو بودیش آرام

Писар будаш яке чун офтобӣ

پسر بودش یکی چون آفتابی

Баҳри илмии дилашро фатҳи бобӣ

بهر علمی دلش را فتح بابی

Сафеҳии кишти ногуҳи он писар ро

سفیهی کُشت ناگه آن پسر را

Бахаст аз дарди ҷони он падар ро

بخَست از درد جان آن پدر را

Магари он марзбонро гуфт хосӣ

مگر آن مرزبان را گفت خاصی

Ки бояд кард он сагро қисосӣ

که باید کرد آن سگ را قصاصی

Ҷавобӣ дод ӯро марзбони зуд

جوابی داد او را مرزبان زود

Ки алҳақ нест хӯни резии чунон суд

که الحق نیست خون ریزی چنان سود

Ки ман ширкат кунам бо ӯ дарон кор

که من شرکت کنم با او دران کار

Бирезам зиндаро хӯни чунон зор

بریزم زندهٔ را خون چنان زار

Бадв гуфтанд пас бустони дят ро

بدو گفتند پس بستان دِیَت را

Нахоҳам гуфт ҳаргизи он дят ро

نخواهم گفت هرگز آن دیت را

Наме ёрами писарро бо баҳо кард

نمی‌یارم پسر را با بها کرد

Ки хӯн хӯрдан буд аз хӯн баҳо хӯрд

که خون خوردن بوَد از خون بها خورد

На он бади феъли кории бас накӯ кард

نه آن بَد فعل کاری بس نکو کرد

Ки май бояд марои ҳам кор ӯ кард

که می‌باید مرا هم کار او کرد

Гар аз хӯни писар хӯрдан раво нест

گر از خون پسر خوردن روا نیست

Чаро пас хӯни худ хӯрдан хато нест

چرا پس خونِ خود خوردن خطا نیست

зи хӯни хеши онкас хӯрда бошад

ز خون خویش آنکس خورده باشد

Ки умри хеш зойеъ карда бошад

که عمر خویش ضایع کرده باشد

Туро аз умри боқии як ду ҳафтаи сет

ترا از عمر باقی یک دو هفته‌ست

Дигар он чизи кон ба буд рафтаи сет

دگر آن چیز کان به بود رفته‌ست

Гирифтам тавба кардӣ як ду ҳафта

گرفتم توبه کردی یک دو هفته

Чаҳсозӣ чораи он умри рафта

چه سازی چارهٔ آن عمرِ رفته