Маҳастии дабири он поки ҷавҳар

مهستی دبیر آن پاک جوهر

Муқарраб буд пеши тахти санҷар

مقرَّب بود پیش تختِ سنجر

Агарчӣ рӯй ӯ будӣ на чун моҳ

اگرچه روی او بودی نه چون ماه

Валикин дошт пайвандии бадви шоҳ

ولیکن داشت پیوندی بدو شاه

Шабӣ дар марғзори родкон буд

شبی در مرغزار رادکان بود

Ба пеши санҷари хусрави нишон буд

به پیش سنجر خسرو نشان بود

Чу шаб бигузашт посии шоҳи санҷар

چو شب بگذشت پاسی شاه سنجر

Барои хоб омад сӯии бистар

برای خواب آمد سوی بستر

Маҳастӣ низ рафт аз хизмати шоҳ

مهستی نیز رفت از خدمت شاه

Басӯии хайма хос омад онгоҳ

بسوی خیمهٔ خاص آمد آنگاه

Магари санҷар ғуломӣ дошт соқӣ

مگر سنجر غلامی داشت ساقی

Ки аз хӯбии ббўдши ҳеҷ боқӣ

که از خوبی ببُودش هیچ باقی

Ҷамолаш бо малоҳат ёр гашта

جمالش با ملاحت یار گشته

з ҳар ду шоҳ бархӯрдор гашта

ز هر دو شاه برخوردار گشته

Бсди дил буд шаҳи девона ӯ

بصد دل بود شه دیوانهٔ او

Ҳарифи Маҳастии бад лек мҳрў

حریف مهستی بد لیک مهرو

Даромад шаҳи зи хоб ӯро талаб кард

درآمد شه ز خواب او را طلب کرد

Надидаш , қасди он ёқӯт лаб кард

ندیدش، قصدِ آن یاقوت لب کرد

Лпочаҳи ним шаб бар пушти андохт

لپاچه نیم شب بر پشت انداخت

Бкинаҳи теғи ҳиндӣ бар сар афрохт

بکینه تیغِ هندی بر سر افراخت

Даромад кард дар хаймаи нигаҳи шоҳ

درآمد کرد در خیمه نگه شاه

Ки Маҳастӣ дар онҷо буд бо моҳ

که مهستی در آنجا بود با ماه

Бар ӯ дид соқиро нишаста

بر او دید ساقی را نشسته

Маҳастии дил дар он мҳрўии баста

مهستی دل در آن مهروی بسته

Бзорӣ менавохт аз ишқ равадаш

بزاری می‌نواخت از عشق رودش

Хушӣ мегуфт бо худ ин сурӯдаш

خوشی می‌گفت با خود این سرودش

Ки дар бргирмти ман бар лаби кишт

که در برگیرمت من بَر لب کِشت

Гар имшаб боядам ду ки касони рашт

گر امشب بایدم دو ک کسان رشت

Чу санҷари гашт азон аҳволи огоҳ

چو سنجر گشت ازان احوال آگاه

Гирифт ин байтро зу ёди онгоҳ

گرفت این بیت را زو یاد آنگاه

Бадали гуфтогар имшаби ман битундӣ

بدل گفتا گر امشب من بتندی

Дарин хаймаи рӯм бо теғи ҳиндӣ

درین خیمه روم با تیغِ هندی

Намонад Зуҳраро ин ҳар ду бар ҷой

نماند زهره را این هر دو بر جای

Шавам дар хӯни ин ду бесару пой

شوم در خونِ این دو بی سر و پای

Мушавваши гашт ва шуд охири бтъҷил

مشوّش گشت و شد آخر بتعجیل

Ба сӯии хайма худ кард таҳвил

به سوی خیمهٔ خود کرد تحویل

Чу рӯзии даҳ баромади шоҳи як рӯз

چو روزی ده برآمد شاه یک روز

Фурӯ орост ҷашнии олами афрӯз

فرو آراست جشنی عالم افروز

Маҳастии пеши султон чанг ме зад

مهستی پیش سلطان چنگ می‌زد

Нўоӣии баси баланд оҳанг ме зад

نوائی بس بلند آهنگ می‌زد

Ситода буд соқӣ низ бар пой

ستاده بود ساقی نیز بر پای

Қадаҳ бар дасту чашми афканда бар ҷой

قدح بر دست و چشم افکنده بر جای

Шаҳи он байти шабона ёд ме дошт

شه آن بیت شبانه یاد می‌داشت

Азуи дархосту хеш озод ме дошт

ازو درخواست و خویش آزاد می‌داشت

Маҳастӣ чун шунид ин байт аз шоҳ

مهستی چون شنید این بیت از شاه

БиФтод аз канораши чанг дар роҳ

بیفتاد از کنارش چنگ در راه

Чу баррагӣ ларза афтодаш бар андом

چو برگی لرزه افتادش بر اندام

Бирафт аз ҳуш ва ақлаш монад дар дом

برفت از هوش و عقلش ماند در دام

Шаҳ омад бар сар болинаш бинишаст

شه آمد بر سر بالینش بنشست

Биравяш бар гулоб ифшоанд аз даст

برویش بر گلاب افشاند از دست

Чу зан боҳуш омад бордигр

چو زن باهوش آمد بارِدیگر

Чу аввали бори гашт аз бими санҷар

چو اوّل بار گشت از بیمِ سنجر

Чу бории даҳ зиҳаш омад бахуди боз

چو باری ده زهُش آمد بخود باز

Сар ришта накард ӯ аз хиради боз

سر رشته نکرد او از خرد باز

Шаҳаши гуфто агар май тарсӣ аз ман

شهش گفتا اگر می‌ترسی از من

Бҷони ту эминӣ эй хеши душман

بجان تو ایمنی ای خویش دشمن

Занаши гуфто ки ман зин ме натарсам

زنش گفتا که من زین می‌نترسم

Вале ин байти як шаб буд дарсам

ولی این بیت یک شب بود درسم

Ҳамаи шаби дарси худ такрор кардам

همه شب درسِ خود تکرار کردم

Гуҳии иқрору гуҳ инкор кардам

گهی اقرار و گه انکار کردم

Аз онҷо боз меёбам нишоне

از آنجا باز می‌یابم نشانی

Ки бар ман танг мегардад ҷаҳонӣ

که بر من تنگ می‌گردد جهانی

Бидон монад ки як шаби дрчнони кор

بدان ماند که یک شب درچنان کار

Наҳуфта бӯда аз ман хабардор

نهفته بودهٔ از من خبردار

Марогар ту бигирӣ вар бароне

مرا گر تو بگیری ور برانی

Дилати надиҳад , дигар боРом бихонӣ

دلت ندهد، دگر بارم بخوانی

Вагар бикашӣ маро дар тани дурустӣ

وگر بکشی مرا در تن درستی

Наҷотӣ бошудам аз даст ҳастӣ

نجاتی باشدم از دستِ هستی

Марои ин тарси чандоне аз онаст

مرا این ترس چندانی از آنست

Ки султонӣ ки раззоқ ҷаҳонаст

که سلطانی که رزّاق جهانست

Чу ӯ як як нафас бо ман ҳамеша сет

چو او یک یک نفس با من همیشه‌ست

Марои як як нафас бингар чаҳ пешаи сет

مرا یک یک نفس بنگر چه پیشه‌ست

Чу ҳақ пеш оварад сад солаи розам

چو حق پیش آورد صد ساله رازم

Ман он соъат чаҳ гӯям бо чаҳ созам

من آن ساعت چه گویم با چه سازم

Чу ҳақ мебинадат доими шабу рӯз

چو حق می‌بیندت دائم شب و روز

Чу шамъӣ бош хуш механд ва май сӯз

چو شمعی باش خوش می‌خند و می‌سوز

Дамӣ бешукраш аз дили брмёўр

دمی بی شکرش از دل برمیاور

Нафас бе ёди ғофил бар мёўр

نفس بی یاد غافل بر میاور

Агрдр шукр кӯшӣ ҳар чаҳ хоҳӣ

اگردر شکر کوشی هر چه خواهی

Биёбӣ нақд аз ҷӯади илоҳӣ

بیابی نقد از جود الهی