Магари як рӯзи Маҳмӯди ъдўбнд
مگر یک روز محمود عدوبند
Писарро гуфт к-эии донандаи фарзанд
پسر را گفت کای داننده فرزند
Бибин то пел чандаст ин замонам
ببین تا پیل چندست این زمانم
Ки ман акнӯн ададашон ме надонам
که من اکنون عددشان میندانم
Писар башмурд ва гуфташ эй худованд
پسر بشمرد و گفتش ای خداوند
Ҳазору чор сад пеласт дар банд
هزار و چار صد پیلست در بند
Шаҳаши гуфто ки худро ёд дорам
شهش گفتا که خود را یاد دارم
Ки як буз менаомад дар шуморам
که یک بُز مینیامد در شمارم
Кунунгар то бършми кор ва бораст
کنون گر تا بعرشم کار و بارست
з ман нест он з фазл кирдигораст
ز من نیست آن ز فضل کردگارست
Чу ҳастат неъмати ҳақ бе канора
چو هستت نعمت حق بیکناره
Туро аз шукр манъам нест чора
ترا از شکرِ منعم نیست چاره
Чу дар ҳақи ту неъмат бар давомаст
چو در حقّ تو نعمت بر دوامست
Дамӣ бе шукри ҳақ бӯдан ҳаромаст
دمی بی شکرِ حق بودن حرامست
Вагар нафас тўдр шукраст коҳил
وگر نفس تودر شکرست کاهل
Дилат бояд ки ин мушкил кунад ҳал
دلت باید که این مشکل کند حل
Чу нафаст коҳилӣ дорад ҳамеша
چو نفست کاهلی دارد همیشه
Дилатро ҳаст ҷаду ҷаҳди пеша
دلت را هست جِدّ و جهد پیشه
Чу нафаст марди кор хеш бошад
چو نفست مردِ کار خویش باشد
Дилат дар кори худ дарвеш бошад
دلت در کار خود درویش باشد
Накӯ зон суд карду бад зиён кард
نکو زان سود کرد و بد زیان کرد
Ки ҳар кас ончӣ дорад харҷ он кард
که هر کس آنچه دارد خرج آن کرد