Яке пурсед аз маҷнӯн ки чунӣ
یکی پرسید از مجنون که چونی
Ки баси бечорау баси забунӣ
که بس بیچارهٔ و بس زبونی
Чунин гуфт ӯ ки ҳастам ман харии пер
چنین گفت او که هستم من خری پیر
Бадани сӯрох аз бори гаулӯгир
بدن سوراخ از بار گلوگیر
Танам гарчи назор ва нотавонаст
تنم گرچه نزار و ناتوانست
Ҳамаи рӯзии ҳама бориш гаронаст
همه روزی همه بارش گرانست
Вагар осоиширо баъди сад ғам
وگر آسایشی را بعدِ صد غم
зи пушташ ҷома баргиранд як дам
ز پشتش جامه برگیرند یک دم
Ҳазорон хармагас ояд газанда
هزاران خرمگس آید گزنده
Ҳама дар риш ӯ неши аўФкндаҳ
همه در ریشِ او نیش اوفکنده
Ки гӯям коши ин бечораи ҳаргиз
که گویم کاش این بیچاره هرگز
Надидӣ аз чунин осоишии ъз
ندیدی از چنین آسایشی عز
Агар бошӣ ту кори афтодаи роҳ
اگر باشی تو کار افتادهٔ راه
Чунин карт басӣ уфтад бокроаҳ
چنین کارت بسی افتد باِکراه
Чу кор афтодагӣ набӯд бғоит
چو کار افتادگی نبود بغایت
Турои бас ханда ояд зини ҳикоят
ترا بس خنده آید زین حکایت
Чу машғӯлӣ бинозу Комронӣ
چو مشغولی بناز و کامرانی
Ту кори афтодагиро ме ндонӣ
تو کار افتادگی را میندانی
Касе бояд марои афтода дар кор
کسی باید مرا افتاده در کار
Бурузии мотам худ карда сад бор
بروزی ماتم خود کرده صد بار
Баҳақи зинда шудаи вази хеши мурда
بحق زنده شده وز خویش مرده
На аз пас мондагон каз пеши мурда
نه از پس ماندگان کز پیش مرده
Ту то ошиқ нагардӣ неки ҷонбоз
تو تا عاشق نگردی نیک جانباز
Наёбӣ сари кори афтодагони боз
نیابی سرِّ کار افتادگان باز
Касе кӯ дар миён ноз монадаст
کسی کو در میان ناز ماندست
зи ҷони бозони ошиқ боз монадаст
ز جان بازانِ عاشق باز ماندست