Рафиқӣ гуфт бо ман кони фулонӣ

رفیقی گفت با من کان فلانی

Ҳалолӣ мехӯрд қӯти ҷаҳонӣ

حلالی می‌خورد قوت جهانی

Ки ҷузят аз ҷуҳудон ме сетанд

که جزیت از جهودان می‌ستاند

Ваз онҷо мехӯрд , ба зин ки донад

وز آنجا می‌خورد، به زین که داند

Бадв гуфтам ки ман ин ме надонам

بدو گفتم که من این می‌ندانم

Ман он донам ки ман нанги ҷаҳонам

من آن دانم که من ننگ جهانم

Ки бояд сад ҷуҳуди баси парешон

که باید صد جهود بس پریشان

Ки то хоҳанд аз ман ҷузяти эшон

که تا خواهند از من جزیت ایشان

Тугар кам костии хеши бинӣ

تو گر کم کاستی خویش بینی

Басӣ аз худ сегиро беш бинӣ

بسی از خود سگی را بیش بینی

Вуҷӯдат бо адам дарҳам сириштаст

وجودت با عدم درهم سرشتست

Ки ин як дӯзах ва он як биҳиштаст

که این یک دوزخ و آن یک بهشتست

Агар як бехи азин дӯзах намондаст

اگر یک بیخ ازین دوزخ نماندست

Басии саги бастаи он кх бимонадаст

بسی سگ بستهٔ آن کخ بماندست

Агар сад бори рӯзии ғусл созӣ

اگر صد بار روزی غُسل سازی

Чу бо хешӣ на ҷузи нонамозӣ

چو با خویشی نهٔ جز نانمازی