Яке пурсед азон густохи даргоҳ

یکی پرسید ازان گستاخ درگاه

Ки ҳон чист орзӯии ту дарин роҳ

که هان چیست آرزوی تو درین راه

Чунин гуфт ӯ ки тӯфонем бояд

چنین گفت او که طوفانیم باید

Ки халқи ин ҷаҳонро дар рибоед

که خلق این جهان را در رباید

Намонад аз вуҷӯди халқи осор

نماند از وجود خلق آثار

Шавад фонии диёру дайру диёр

شود فانی دِیَار و دَیر و دَیّار

Ки то ин халқ дар пиндори машғӯл

که تا این خلق در پندار مشغول

Шаванд аз бидъат ва аз ширки маъзул

شوند از بدعت و از شرک معزول

Ки чун пурвои ҳақи як дам надоранд

که چون پروای حق یک دم ندارند

Ҳамон беҳтар ки ин олам надоранд

همان بهتر که این عالم ندارند

Бадв гуфтанд агар тӯфони даройад

بدو گفتند اگر طوفان درآید

Ҷаҳон бар халқи саргардони сроид

جهان بر خلقِ سرگردان سرآید

Агар фонӣ шаванд аҳли замона

اگر فانی شوند اهل زمانه

Ту ҳам фонии шӯии андари миёна

تو هم فانی شوی اندر میانه

Чунин гуфт ӯ ки тӯфони суди морост

چنین گفت او که طوفان سود ماراست

Ҳалоки хеши аввал боядам хост

هلاک خویش اوّل بایدم خواست

Ки ин тӯфон агар гардад дурустам

که این طوفان اگر گردد درستم

Ҳалоки хештан бояд нахустам

هلاک خویشتن باید نخستم

Бадв гуфтанд рӯи рӯи ҳилаи соз

بدو گفتند رَو رَو حیلهٔ ساز

Тани худро бдрёӣӣ дарандоз

تن خود را بدریائی درانداز

Ки то аз ҳастӣ худ рустаи гардӣ

که تا از هستی خود رسته گردی

Магар бо орзӯи пайвастаи гардӣ

مگر با آرزو پیوسته گردی

Чунин гуфт ӯ ки баси равшан буд он

چنین گفت او که بس روشن بوَد آن

Ки ҳарч аз ман буд чун ман буд он

که هرچ از من بود چون من بود آن

Ҳалоки худ бахуд кардан на некӯаст

هلاک خود بخود کردن نه نیکوست

Магари азми ҳалок ман кунад дӯст

مگر عزم هلاک من کند دوست

зи маъшӯқ ончӣ ояд лоиқ ояд

ز معشوق آنچه آید لایق آید

Ки товонаст ҳарч аз ошиқ ояд

که تاوانست هرچ از عاشق آید

Агар маъшӯқ бифурӯшад вагар на

اگر معشوق بفروشد وگر نه

Азу зебост аз ҳар кас дигар на

ازو زیباست از هر کس دگر نه

Агар бФрўшдти сад бори дилдор

اگر بفروشدت صد بار دلدار

Ту ҳрдми бешӣ аз ҷонаши харидор

تو هردم بیشی از جانش خریدار