Магар Маҳмӯд мешуд бо сипоҳӣ

مگر محمود می‌شد با سپاهی

Раседаш пеши дарвешии броҳӣ

رسیدش پیش درویشی براهی

Саломӣ кард шоҳ ӯро дарон дашт

سلامی کرد شاه او را دران دشت

Алейкӣ гуфт он дарвеш ва бигузашт

علیکی گفت آن درویش و بگذشت

Блшкр гуфт шоҳи поки унсур

بلشکر گفت شاه پاک عنصر

Ки байнед он гадо бо он такаббур

که بینید آن گدا با آن تکبّر

Бадв дарвеш гуфт ар ҳӯшмандӣ

بدو درویش گفت ار هوشمندی

Гадои худ чун тўӣӣ бар ман чаҳ бандӣ

گدا خود چون توئی بر من چه بندی

Ки дар сад шаҳри вдаҳи афзӯни расидам

که در صد شهر وده افزون رسیدم

Баҳри масҷиди гдоӣии тўдидм

بهر مسجد گدائی تودیدم

Чу ҷӯҷуи ним ҷӯ бар ҳар сроӣӣ

چو جَوجَو نیم جَو بر هر سرائی

Навиштанд аз пай чун ту гдоӣӣ

نوشتند از پی چون تو گدائی

Надидам ҳеҷ бозору дуконӣ

ندیدم هیچ بازار و دکانی

Ки аз зулмат набӯд онҷои фиғонӣ

که از ظلمت نبود آنجا فغانی

Кунунгар бениш чашмат тамомаст

کنون گر بینش چشمت تمامست

зи мо ҳар ду гадо бингар кадомаст

ز ما هر دو گدا بنگر کدامست