Барои дрмнаҳ бархест он пок

برای درمنه برخاست آن پاک

Дрмнаҳ чун бурун мекард аз хок

درمنه چون برون می‌کرد از خاک

Бурун афтод ҳолеи сраҳи зар

برون افتاد حالی صرّهٔ زر

Азон ғам даст мезад сахт бар сар

ازان غم دست می‌زد سخت بر سر

Баҳақи гуфто ки кардӣ тираи рӯзам

بحق گفتا که کردی تیره روزم

Чаҳ хоҳам аз ту ? чизе то бисӯзам

چه خواهم از تو؟ چیزی تا بسوزم

Чаро чизеи диҳӣ аз пешгоҳам

چرا چیزی دهی از پیشگاهم

Ки дар ҳолам бисӯзад , ме нахоҳам

که در حالم بسوزد، می‌نخواهم

Ман аз ту адл мехоҳам ситам на

من از تو عدل می‌خواهم ستم نه

Дрмнаҳ боядам аммо дирам на

درمنه بایدم امّا درم نه

Агар ту ҳимматии дорӣ чу мардон

اگر تو همّتی داری چو مردان

Баҳамати хештанро марди гардон

بهمّت خویشتن را مرد گردان

зи шоҳатгар умеди зар ва симаст

ز شاهت گر امید زرّ و سیمست

Дилу ҷони туро пайваста бимаст

دل و جان ترا پیوسته بیمست

Чаро бояд талаб кардани зару сим

چرا باید طلب کردن زر و سیم

Чу охири ҷонат бояд кард таслим

چو آخر جانت باید کرد تسلیم

Бтрки симу зари гӯ , ҷони нигаҳи дор

بترک سیم و زر گو، جان نگه دار

Ки ҷони беҳтари басӣ аз сим бисёр

که جان بهتر بسی از سیمِ بسیار

Чунин овозаи Маҳмӯд азон ёфт

چنین آوازهٔ محمود ازان یافت

Ки ҷон ӯ зи дарвешӣ нишон ёфт

که جان او ز درویشی نشان یافت

Кигар дар малик кардӣ кибри пеша

که گر در ملک کردی کِبر پیشه

Накардӣ халқи зикр ӯ ҳамеша

نکردی خلق ذکر او همیشه

Чу султон мешавад аз фақри мазкӯр

چو سلطان می‌شود از فقر مذکور

Туоне шуд ту ҳам дар фақри машҳур

توانی شد تو هم در فقر مشهور

Ки шоҳоне ки сари фақри диданд

که شاهانی که سِرّ فقر دیدند

Паноҳ аз соя золӣ гузиданд

پناه از سایهٔ زالی گزیدند