Магар Маҳмӯд мешуд бо сипоҳӣ

مگر محمود می‌شد با سپاهی

зи ҳомӯн то бгрдўни пойгоҳӣ

ز هامون تا بگردون پایگاهی

Сипаҳ меронад ҳар сўӣии шитобон

سپه می‌راند هر سوئی شتابان

Ки то сайдӣ биёбад дар биёбон

که تا صیدی بیابد در بیابان

Хамидаи пушт перӣ дид ғамнок

خمیده پشت پیری دید غمناک

Бараҳнаи пойу сар бо рӯй пари хок

برهنه پای و سر با روی پُر خاک

Дрмнаҳ мекашид ва оҳ ме кард

درمنه می‌کشید و آه می‌کرد

Миёни хори худро роҳ ме кард

میان خار خود را راه می‌کرد

Шаҳ омад пешаш ва гуфт эй гиромӣ

شه آمد پیشش و گفت ای گرامی

Забон бигушоӣ ва бар гӯ то чаҳ номӣ

زبان بگشای و بر گو تا چه نامی

Чунин гуфто ки ман Маҳмӯди номам

چنین گفتا که من محمود نامم

Чу ҳам ном туам ин худ тамомам

چو هم نام تو ام این خود تمامم

Шаҳаши гуфто ки мондам дар шаккии ман

شهش گفتا که ماندم در شکی من

Ту як Маҳмӯд бошӣ ва яке ман

تو یک محمود باشی و یکی من

Ту як Маҳмӯд ва ман Маҳмӯди дигар

تو یک محمود و من محمودِ دیگر

Куҷо бошем мо ҳар ду баробар

کجا باشیم ما هر دو برابر

Ҷавобаш дод пер ва гуфт эй шоҳ

جوابش داد پیر و گفت ای شاه

Ҳаме чун ҳар ду бархезем аз роҳ

همی چون هر دو برخیزیم از راه

Рӯем аввали ду гази зинҷои фурӯтар

رویم اول دو گز زینجا فروتر

Бмҳмўдӣ шавем онгаҳ баробар

بمحمودی شویم آنگه برابر

Баробаргар ним бо ту ки хирадам

برابر گر نیم با تو که خُردم

Баробари гирдами он соъат ки мардум

برابر گردم آن ساعت که مردم

Ту хуш бар тахти рўкини нилгуни сақф

تو خوش بر تخت رَوکین نیلگون سقف

Кунад аз чӯби тахтати таҳтаи вақф

کند از چوبِ تختت تختهٔ وقف

Чаҳ хоҳӣ кард мулкии дараҷаоне

چه خواهی کرد ملکی درجهانی

Ки натавонӣ ки хуш бошӣ замонӣ

که نتوانی که خوش باشی زمانی

Бнтўонӣ шудан танҳо броҳӣ

بنتوانی شدن تنها براهی

На карт рост ояд бе сипоҳӣ

نه کارت راست آید بی سپاهی

На ҳам бечошнигирӣ хурии об

نه هم بی چاشنی گیری خوری آب

На шаб бепосбонӣ оядат хоб

نه شب بی پاسبانی آیدت خواب

Ғами мулкӣ чаро чандон хурии ту

غم ملکی چرا چندان خوری تو

Ки натавонӣ ки дар ваии нони хурии ту

که نتوانی که در وی نان خوری تو

Агар ҳамчун каёнат тахт оҷаст

اگر همچون کیانت تختِ عاجست

Вагар бартари з нўшрўонт тоҷаст

وگر برتر ز نوشروانت تاجست

Насибат зон чунон тоҷӣу Тахтӣ

نصیبت زان چنان تاجی و تختی

Нахоҳад буд алои хоки лухтӣ

نخواهد بود الّا خاک لختی

Чаҳ маликаст ин ва ту чаҳ подшоӣӣ

چه ملکست این و تو چه پادشائی

Ки бо мейри аҷали бармеи нёӣӣ

که با میر اجل برمی نیائی

Агар як гарда ҳар рӯзат тамомаст

اگر یک گِرده هر روزت تمامست

Чу ту ду гарда меҷўӣӣ ҳаромаст

چو تو دو گرده می‌جوئی حرامست