Ҷаҳонро подшоҳии поки дайн буд
جهان را پادشاهی پاکدین بود
Ки малики оламаши зери нигин буд
که مُلک عالَمش زیرِ نگین بود
Набӯдаш дар ҳамаи олами назирӣ
نبودش در همه عالم نظیری
Ки будаш аз ҳамаи олами гзирӣ
که بودش از همه عالم گزیری
Саводи маликаш аз ма то бмоҳӣ
سواد ملکش از مَه تا به ماهی
зи шарқаш то бғрбши подшоҳӣ
ز شرقش تا به غربش پادشاهی
Ҳакимоне ки пеш шоҳ буданд
حکیمانی که پیش شاه بودند
Ки аҷрии хора даргоҳ буданд
که اِجریخوارهٔ درگاه بودند
Чунин гуфт эй аҷаби рӯзӣ боишон
چنین گفت ای عجب روزی به ایشان
Ки ҳоле меравад бар ман парешон
که حالی میرود بر من پریشان
Диламро орзўӣии бас аҷаб хост
دلم را آرزوئی بس عجب خاست
намедонам ки ин аз чаҳ сабаб хост
نمیدانم که این از چه سبب خاست
Маро созед як ангуштарии пок
مرا سازید یک انگشتری پاک
Ки ҳар вақте ки бошам неки ғамнок
که هر وقتی که باشم نیک غمناک
Чу дар вай бингарам дилшоди гирдам
چو در وی بنگرم، دلشاد گردم
зи дасти тарки ғами озоди гирдам
ز دست تُرکِ غم آزاد گردم
Вагар дилшоди гирдам низ аз бахт
وگر دلشاد گردم نیز از بخت
Чу дар вай бингарам ғамгин шавам сахт
چو در وی بنگرم، غمگین شوم سخت
Ҳакямон зу амони ҷустанди як чанд
حکیمان زو امان جُستند یکچند
Нишастанд он бузургони хирадманд
نشستند آن بزرگان خردمند
Басии андешау фикрати бкрднд
بسی اندیشه و فکرت بکردند
Басии хуноба ҳасрат бихӯраданд
بسی خونابهٔ حسرت بخَوردند
Бохри иттифоқӣ ҷузам карданд
به آخر اتّفاقی جزم کردند
Бики раҳи брнгинӣ азм карданд
به یک ره بر نگینی عزم کردند
Ки бинагоранд бар ваии ин рақами зуд
که بنگارند بر وی این رقم زود:
Ки охир бугзарад ин низ ҳам зуд
که «آخر بگذرد این نیز هم زود»
Чу малики ин ҷаҳон мулкӣ равандаст
چو ملک این جهان ملکی روندهست
Бмлки он ҷаҳон шуд ҳар ки занадаст
به ملک آن جهان شد هر که زندهست
Агар он малики хоҳии ин фидо кун
اگر آن ملک خواهی این فدا کن
Боброҳими адҳам иқтидо кун
به ابراهیمِ ادهم اقتدا کن