Шабӣ дар хоб дид он марди муштоқ

شبی در خواب دید آن مردِ مشتاق

Ки баси грёнстии бўбкри вроқ

که بس گریانستی بوبکر ورّاق

Бадви гуфто ки эй марди хдоӣӣ

بدو گفتا که ای مرد خدایی

Бад-ӣни зории чунин гирёни чроӣӣ

بدین زاری چنین گریان چرایی‌؟

Чунин гуфт ӯ ки чун гирён набошам

چنین گفت او که ‌«چون گریان نباشم‌؟

зи пои афтодаи сар гардон набошам ?

ز پای افتاده سر گردان نباشم؟

Ки имрӯзии дарин ҷоӣӣ нишастам

که امروزی درین جایی نشستم

Дарин икпораҳи гӯристон ки ҳастам

درین یک‌پاره گورستان که هستم

Зада мурда ки овараданд имрӯз

ز دَه مُرده که آوردند امروز

Яке имони набарди ин бас буд сӯз

یکی ایمان نبرد‌، این بس بوَد سوز

Касеро дайн буд ҳафтод сола

کسی را دین بوَد هفتاد ساله

БкФрш чун тавон дидани ҳавола ?

به کفرش چون توان دیدن حواله؟

Кунун ҳам гиря ва ҳам сӯзам инаст

کنون هم گریه و هم سوزم اینست

Чаҳ гӯям , нақди имрӯзам ҳам инаст

چه گویم‌؟ نقدِ امروزم هم اینست‌»

Ъзизои кори мушкил май намояд

عزیزا کار مشکل می‌نماید

Валикини халқи ғофил май намояд

ولیکن خلق غافل می‌نماید

зи хавфи оқибат ҳар кӯ хабар ёфт

ز خوف عاقبت هر کاو خبر یافت

Бнў ҳар лаҳзаи андӯҳӣ дигар ёфт

به نَو هر لحظه اندوهی دگر یافت

зи хавфи раҳи миёни куфру имон

ز خوف ره میان کفر و ایمان

На кофар хонд худро на мусулмон

نه کافر خواند خود را نه مسلمان

Миёни куфр ва дайн бинишаст ноком

میان کفر و دین بنشست ناکام

Ки то он об чун ояд сари анҷом

که تا آن آب چون آید سر‌انجام