Яке пурсед азон девонаи сорӣ

یکی پرسید ازان دیوانه ساری

Ки эй девонаи ҳақро чист корӣ

که ای دیوانه حق را چیست کاری

Чунин гуфт ӯ ки лавҳи кӯдакон ро

چنین گفت او که لوح کودکان را

Агар дидӣ чунон май дони ҷаҳон ро

اگر دیدی چنان می‌دان جهان را

Ки гоҳи он лавҳ бинагорад зи оғоз

که گاه آن لوح بنگارد ز آغاز

Гуҳии он нақши куллӣ бистаради боз

گهی آن نقش کُلّی بسترد باز

Дарин ишғол бошад рӯзгорӣ

درین اشغال باشد روزگاری

Биҷузи исбот ва маҳваш нест корӣ

بجز اثبات و محوش نیست کاری

Фиғон аз халқу фарёд аз замона

فغان از خلق و فریاد از زمانه

Нафир аз нақши лавҳи кӯдакона

نفیر از نقش لوح کودکانه

Нигории кони занон бар даст доранд

نگاری کان زنان بر دست دارند

Агарчӣ зон нкўӣӣ чун нигоранд

اگرچه زان نکوئی چون نگارند

Дили он беҳтар казон дарбанд набӯд

دل آن بهتر کزان دربند نبوَد

Ки он ҳам беш рӯзӣ чанд набӯд

که آن هم بیشِ روزی چند نبوَد

Нигорӣ кон нахоҳад монад бар ҷой

نگاری کان نخواهد ماند بر جای

На бар дастаст зебанда на бар пой

نه بر دستست زیبنده نه بر پای

Нигории кони басон дарҳам ояд

نگاری کان بسان درهم آید

Чу заҳр ҷонаст ҷон зу пар ғам ояд

چو زهر جانست جان زو پُر غم آید

Агарчӣ завқи дунё бе шумораст

اگرچه ذوقِ دنیا بی‌شمارست

Валикин дар бақо чун он нигораст

ولیکن در بقا چون آن نگارست

Сари мардони олами Мустафо буд

سر مردان عالم مصطفی بود

Бибин то дар раҳи дунёи куҷо буд

ببین تا در ره دنیا کجا بود

Чу андари малики дарвешии сроФрохт

چو اندر ملک درویشی سرافراخت

Қабои масканатро дар бар андохт

قبای مسکنت را در بر انداخت

Таоми ҷўъро сад хон бгстрд

طعام جوع را صد خوان بگسترد

Бмлки фақри шодравони бгстрд

بملک فقر شادروان بگسترد

Чунон бар малики дунёи хоки андохт

چنان بر ملکِ دنیا خاک انداخت

Ки рахт аз хок бар афлоки андохт

که رخت از خاک بر افلاک انداخت

Камоли малики дарвешӣ чунон дошт

کمال ملک درویشی چنان داشت

Ки он тоқат надонам то тавон дошт

که آن طاقت ندانم تا توان داشت