Усома гуфт Сайид дод фармон
اُسامه گفت سیّد داد فرمان
Ки бўбкру умрро пеш ман хон
که بوبکر و عمر را پیشِ من خوان
Чу пеш омад Абубакру умр низ
چو پیش آمد ابوبکر و عمر نیز
Паямбар гуфт Заҳроро дигар низ
پیمبر گفت زهرا را دگر نیز
Бирав бобои ҷҳозт ҳарчӣ дорӣ
برو بابا جهازت هرچه داری
Чунон хоҳам ки дар пеши ман оре
چنان خواهم که در پیش من آری
Агарчӣ нури чашмӣ эй длФрўз
اگرچه نورِ چشمی ای دلفروز
Бҳидр мекунам таслимати имрӯз
بحیدر میکنم تسلیمت امروز
Шуд ва як санги дасти оси он ягона
شد و یک سنگِ دست آس آن یگانه
Бурун оварад дар соъати зи хона
برون آورد در ساعت ز خانه
Яке куҳнаи ҳасир аз барги хурмо
یکی کهنه حصیر از برگِ خرما
Яке мисвоку нълинии мтро
یکی مسواک و نعلینی مطرّا
Яке косаи з чӯб оварад бо ҳам
یکی کاسه ز چوب آورد با هم
Яке болаши зи ҷилди мяши муҳкам
یکی بالش ز جلد میشِ محکم
Яке чодари валикини ҳафт пора
یکی چادر ولیکن هفت پاره
Ҳама биниҳод ва омад дар назора
همه بنهاد و آمد در نظاره
Паямбари хоҷаи анвоъу аҷнос
پیمبر خواجهٔ انواع و اجناس
Бгрдн бар ниҳоди он санги дасти ос
بگردن بر نهاد آن سنگِ دست آس
Абубакри он ҳасири онгоҳи бардошт
ابوبکر آن حصیر آنگاه برداشت
Умри он болаши андари роҳи бардошт
عمر آن بالش اندر راه برداشت
Пас онгаҳ Фотимаи нури паямбар
پس آنگه فاطمه نور پیمبر
Бишуд бар сар фиканд он куҳнаи чодар
بشد بر سر فکند آن کهنه چادر
Пас он наълинро дар пои худ баст
پس آن نعلین را در پای خود بست
Пас он мисвокро бигирифт дар даст
پس آن مسواک را بگرفت در دست
Усома гуфт ман он косаи онгоҳ
اُسامه گفت من آن کاسه آنگاه
Гирифтам пас равони гаштам дар он роҳ
گرفتم پس روان گشتم در آن راه
Ба пеши ҳуҷраи ҳайдари расидам
به پیش حجرهٔ حیدر رسیدم
зи гиря рӯй мардум ме надидам
ز گریه روی مردم میندیدم
Паямбар гуфт эй марди накукор
پیمبر گفت ای مرد نکوکار
Чаро май грӣии охири ин чунин зор
چرا میگرئی آخر این چنین زار
Бадв гуфтам зи дарвешии Заҳро
بدو گفتم ز درویشیِ زهرا
Марои ҷон ва ҷигар шуд хӯну хоро
مرا جان و جگر شد خون و خارا
Касе кӯи хоҷа ҳар ду ҷаҳонаст
کسی کو خواجهٔ هر دو جهانست
Ҷҳози духтараш инак аёнаст
جهاز دخترش اینک عیانست
Бибин то қайсару касрӣ чаҳ дорад
ببین تا قیصر و کسری چه دارد
Вале пайғамбар аз ?дане чаҳ дорад
ولی پیغمبر از دنیی چه دارد
Маро гуфт эй Усомаи ин қадар низ
مرا گفت ای اُسامه این قدر نیز
Чу бояд мард ҳаст ин ҳам басии чиз
چو باید مُرد هست این هم بسی چیز
Чу пойу даст ва рӯйу ҷисму ҷонат
چو پای و دست و روی و جسم و جانت
Нахоҳад монад гӯи ин ҳам ммонт
نخواهد ماند گو این هم ممانت
Ҷгргўшаҳи паямбарро арӯсӣ
جگرگوشهٔ پیمبر را عروسی
Чу зин сонаст ту дар чаҳ фусӯсӣ
چو زین سانست تو در چه فسوسی
Шунӯдии ҳоли пайғамбари замонӣ
شنودی حال پیغمبر زمانی
Ту май хоҳӣ ки гирди ореи ҷаҳонӣ
تو میخواهی که گرد آری جهانی
Чу кори ин ҷаҳони хӯн хӯрдани тест
چو کار این جهان خون خوردن تست
Чаҳ гирди оре , ки бори гардани тест
چه گرد آری، که بار گردن تست
Чу хуршедат агар бошад камолӣ
چو خورشیدت اگر باشد کمالی
Буд он маликро охири заволӣ
بوَد آن ملک را آخر زوالی
Агарчӣ офтоби олами афрӯз
اگرچه آفتاب عالم افروز
Бтхт салтанат бинишаст ҳар рӯз
بتخت سلطنت بنشست هر روز
зи дасти осмон бо рӯй чун моҳ
ز دست آسمان با روی چون ماه
Калларо бар замин зад ҳар шабонгоҳ
کُلَه را بر زمین زد هر شبانگاه
Агар ин парда нилӣ набӯдӣ
اگر این پردهٔ نیلی نبودی
На кўжӣ ёфтӣ кас на кабӯдӣ
نه کوژی یافتی کس نه کبودی
Фалаки кўжст аз сар то ба поӣӣ
فلک کوژست از سر تا به پائی
Наёбӣ росташ дар ҳеҷ ҷоӣӣ
نیابی راستش در هیچ جائی
Чу бигирифтаст азуи кўжии ҷаҳонӣ
چو بگرفتست ازو کوژی جهانی
Наёбӣ ростӣ аз ваии замонӣ
نیابی راستی از وی زمانی
Фалак дар хӯни мардони чарх зан шуд
فلک در خونِ مردان چرخ زن شد
Здлўши ҳалқи мардон дар расан шуд
زدلوش حلقِ مردان در رسن شد
Замин бар гов афтодаст модом
زمین بر گاو افتادست مادام
Вале гардун надорад ҳеҷ ором
ولی گردون ندارد هیچ آرام
намедонам чаҳ кораст аўФтодаҳ
نمیدانم چه کارست اوفتاده
Ки гардун май дӯди гови истода
که گردون میدود گاو ایستاده
Фалакро қасди ҷони ту азонст
فلک را قصدِ جان تو ازانست
Ки бо ту пои говаш дар миёнаст
که با تو پای گاوش در میانست
Замин бар гови мондаи душмани тест
زمین بر گاو مانده دشمن تست
Ки доими гов ӯ дрхрмни тест
که دایم گاوِ او درخرمن تست
Миёни гови чандинӣ чаҳ хуфтӣ
میان گاو چندینی چه خفتی
Лбодаҳи брФкн бар гов ва рафтӣ
لُباده برفکن بر گاو و رفتی
Гӯй , говии дарав , гўӣии барин гов
گَوی، گاوی درو، گوئی برین گاو
Фалаки чавгон , ки ёбад як нафаси дов ?
فلک چوگان، که یابد یک نفس داو؟
Вале азҷсми дили мурдаи парешон
ولی ازجسمِ دل مرده پریشان
Шикам пар карда ҳам аз пушти эшон
شکم پُر کرده هم از پشتِ ایشان
Бачарх чанбарӣ раҳ нест ҳайчи
بچرخ چنبری ره نیست هیچی
Бхўдбр чун расан то чанд пайчи
بخودبر چون رسن تا چند پیچی
Агар меҳри фалак умрӣ баварзӣ
اگر مهر فلک عمری بورزی
Бидӯзад ё бадаради ҳамчуи дарзӣ
بدوزد یا بدرد همچو درزی
Танурии тофтаи сет аз қурси оташ
تنوری تافتهست از قرصِ آتش
Ки аз хониш наёбӣ гардаи хуш
که از خوانش نیابی گِردهٔ خوش
Куҷои азмоаҳи сангат лаъл гирад
کجا ازماه سنگت لعل گیرد
Ки ӯ ҳар моҳи худро наъл гирад
که او هر ماه خود را نعل گیرد
Ки медонад ки ин гардандаи паргор
که میداند که این گردنده پرگار
Чаҳ бозӣ май наад ҳар лаҳза дар кор
چه بازی مینهد هر لحظه در کار
Спҳрои умри муштӣ бесару пой
سپهرا عمر مشتی بی سر و پای
Бипаймоӣ ва бипаймоӣ ва бипаймоӣ
بپیمای و بپیمای و بپیمای
Азин паймона паймудани бодаввор
ازین پیمانه پیمودن بادوار
Наме оради турои саргаштагии бор ?
نمیآرد ترا سرگشتگی بار؟
Накукорӣ накардӣ эй нигуни кор
نکوکاری نکردی ای نگون کار
Ки дар бозӣ кунӣ олами нигунсор
که در بازی کنی عالم نگونسار
Чу таштии хӯн ба сар сарпӯш ме бош
چو طشتی خون به سر سرپوش میباش
Паёпай май каш ва хомӯш ме бош
پیاپی میکُش و خاموش میباش
Чаро афсӯси мидорӣ ҳамеша
چرا افسوس میداری همیشه
Чу ҷузи куштани надории ҳеҷ пеша
چو جز کُشتن نداری هیچ پیشه
Сипеҳри пер чун шаш рӯзаи тифлӣ
سپهر پیر چون شش روزه طفلی
з улувва афканда ногоҳат ба суфло
ز علو افکنده ناگاهت به سفلی
Тўӣӣ эй шаст солаи тираи ҳоле
توئی ای شصت ساله تیره حالی
Ки ин шаш рӯза кардат дрҷўолӣ
که این شش روزه کردت درجوالی
На чун бачаи шаш рӯзаи огоҳ
نهٔ چون بچّهٔ شش روزه آگاه
Ки ин шаш рӯзаи Тифлати барад аз роҳ
که این شش روزه طفلت برد از راه
Чаҳ громрўзи пери нотавонӣ
چه گرامروز پیر ناتوانی
Вале дргўри Тифли он ҷаҳонӣ
ولی درگور طفل آن جهانی
Бнирўии асад то чанд нозӣ
بنیروی اسد تا چند نازی
Ки ту саргаштагар сарфарозӣ
که تو سرگشتهٔ گر سرفرازی
Чу тифлӣу туро на тан на зӯраст
چو طفلی و ترا نه تن نه زورست
Қмоти ту кафан , гаҳвора гӯраст
قِماط تو کفن، گهواره گورست
Чу пунбаи гашти мӯят эй ягона
چو پنبه گشت مویت ای یگانه
Ки пунба хоҳадат кардани замона
که پنبه خواهدت کردن زمانه
Ҷавон чун оташаст эй пери оҷиз
جوان چون آتشست ای پیرِ عاجز
Ту чун пунба , насозад ҳар ду ҳаргиз
تو چون پنبه، نسازد هر دو هرگز