Чунин гуфтанд ҷамъии ҳам диёрӣ

چنین گفتند جمعی هم دیاری

зи лафзи буъалии рӯдборӣ

ز لفظ بوعلیّ رودباری

Ки дар ҳаммом рафтам ман яке рӯз

که در حمّام رفتم من یکی روز

Ҷавонӣ тоза дидам баси длФрўз

جوانی تازه دیدم بس دلفروز

Брхсораҳ чу моҳи осмон буд

برخساره چو ماه آسمان بود

Ба болои ҳамчуи сарви бӯстон буд

به بالا همچو سرو بوستان بود

Сари зулфаши бпоӣ афканда дидам

سر زلفش بپای افکنده دیدم

Биравӣ ӯ ҷаҳонӣ зинда дидам

بروی او جهانی زنده دیدم

Чу хуршеди Рахши тобандаи гаштӣ

چو خورشید رخش تابنده گشتی

Нагаштӣ осмон то бандаи гаштӣ

نگشتی آسمان تا بنده گشتی

БзлФши сад ҳазорон печ будӣ

بزلفش صد هزاران پیچ بودی

Агар будӣ дарави ҷони ҳеҷ будӣ

اگر بودی درو جان هیچ بودی

Назар мехонд бар рӯйиши зи ду айн

نظر می‌خواند بر رویش ز دو عَین

Балоу ранҷи худ чун аз саҳеҳин

بلا و رنج خود چون از صحیحَین

Вале дил гуфт азон ду чашми бемор

ولی دل گفت ازان دو چشم بیمار

Саҳеҳат кӣ шавад ин ранҷу тимор

صحیحت کی شود این رنج و تیمار

Чу беморяш дар айни аўФтодст

چو بیماریش در عَین اوفتادست

Сҳиҳинми сқимини аўФтодст

صحیحَینم سقیمَین اوفتادست

Бҷону дили хаташро хати равон буд

بجان و دل خطش را خط روان بود

Балӣ бошад равон чун рӯй он буд

بلی باشد روان چون روی آن بود

Хаташи сари сабзии боғ Ирам дошт

خطش سر سبزی باغ ارم داشت

Лаб ӯ сурхи рўӣӣ низ ҳам дошт

لب او سرخ روئی نیز هم داشت

Бдндони устихонии лўлўш буд

بدندان استخوانی لُولُوَش بود

Ки марвориди камтари ҳиндӯаш буд

که مروارید کمتر هندوش بود

Бикаш оварда пои он сими андом

بکش آورده پای آن سیم اندام

Нишаста аз такаббури сӯии ҳаммом

نشسته از تکبّر سوی حمّام

Яке сӯфии бхдмти истода

یکی صوفی بخدمت ایستاده

Назар бар рӯй он бурнои кушода

نظر بر روی آن برنا گشاده

Замонӣ бар сараш май рехти обӣ

زمانی بر سرش می‌ریخت آبی

Замонӣ сард мекардаш шаробӣ

زمانی سرد می کردش شرابی

Гуҳии дасту қафоӣ ӯ бимолид

گهی دست و قفای او بمالید

Гуҳӣ бар санги пой ӯ бимолид

گهی بر سنگ پای او بمالید

Чу шуд аз шӯхи поки он сими андом

چو شد از شوخ پاک آن سیم اندام

Чу хуршедӣ бурун омад зи ҳаммом

چو خورشیدی برون آمد ز حمّام

Давиди он сӯфӣ ва ӯро даровард

دوید آن صوفی و او را درآورد

Барои хушк кардан мезар оварад

برای خشک کردن میزر آورد

Мусаллои намоз онгоҳ хурсанд

مصلّی نماز آنگاه خرسند

Бзири пои он дилхоҳ бификанад

بزیر پای آن دلخواه بفکند

Пас онгаҳ ҷомаи андар бар фикандаш

پس آنگه جامه اندر بر فکندش

Бихӯр авд дар миҷмар фикандаш

بخور عود در مجمر فکندش

Гулоб оварад ва пас бар рӯй ӯ рехт

گلاب آورد و پس بر روی او ریخت

Зрираҳ бар шиканҷи мӯӣ ӯ бехат

ذریره بر شکنج موی او بیخت

Базӯдии боди бизни ҳам равон кард

بزودی باد بیزن هم روان کرد

Чу бодӣ бар сари он гул фишон кард

چو بادی بر سر آن گل فشان کرد

Агарчӣ хизматаш ҳар дами фузун буд

اگرچه خدمتش هر دم فزون بود

Вале дрчшми он зебои забун буд

ولی درچشمِ آن زیبا زبون بود

Забон бикшод сӯфӣ гуфт эй моҳ

زبان بگشاد صوفی گفت ای ماه

Чаҳ май хоҳии ту зини сӯфии гумроҳ

چه می‌خواهی تو زین صوفی گمراه

Чаҳ бояд то писандат ояд аз ман

چه باید تا پسندت آید از من

Бигӯ кини хашм чандат ояд аз ман

بگو کین خشم چندت آید از من

Бмн менанигарӣ аз нози ҳаргиз

بمن می ننگری از ناز هرگز

Чаҳ созад бо ту ин мискини оҷиз

چه سازد با تو این مسکین عاجز

Чу аз сӯфӣ писар бишунид ин роз

چو از صوفی پسر بشنید این راز

Бадви гуфтои бимири врстӣ аз ноз

بدو گفتا بمیر ورستی از ناز

Чу бишунид ин сухани сӯфӣ азон моҳ

چو بشنید این سخن صوفی ازان ماه

Яке оҳии бикраду мард ногоҳ

یکی آهی بکرد و مرد ناگاه

Чунон мард аз камоли ишқи зуд ӯ

چنان مُرد از کمال عشق زود او

Ки гуфтӣ дар ҷаҳон ҳаргиз набӯд ӯ

که گفتی در جهان هرگز نبود او

Ту гар натавонӣ эй мискин чунин рафт

تو گر نتوانی ای مسکین چنین رفت

Чигуна хоҳии андари он замин рафт

چگونه خواهی اندر آن زمین رفت

Агар ту ин чунин мардии брстӣ

اگر تو این چنین مُردی برستی

Вагарна то қиёмати пои бастӣ

وگرنه تا قیامت پای بستی

Бохри буъалӣ ӯро кафани сохт

بآخر بوعلی او را کفن ساخت

Ваз онҷо рафту кори хештани сохт

وز آنجا رفت و کار خویشتن ساخت

Магар мерафт рӯзии буъалии хуш

مگر می‌رفت روزی بوعلی خوش

Миёни бодия танҳо чу оташ

میان بادیه تنها چو آتش

Ҷавонро дид бо далқии ҷигари хӯн

جوان را دید با دلقی جگر خون

Рухӣ чун заъфарони ҳолеи дигаргун

رخی چون زعفران حالی دگرگون

Бар шайх омад ва гуфт он ҷавонам

بر شیخ آمد و گفت آن جوانم

Ки аз даъвии кушандаи он фалонам

که از دعوی کُشنده آن فلانم

Бикуштам он чунон мардии қавӣ ро

بکُشتم آن چنان مردی قوی را

Чунин гаштам кунун аз бдхўӣӣ ро

چنین گشتم کنون از بدخوئی را

Кунун ъҳдист бо ҳақи ин ҷавон ро

کنون عهدیست با حق این جوان را

Ки ҳар солӣ кунад ҳаҷии фалон ро

که هر سالی کند حجّی فلان را

Барои ӯ кунам ҳаҷии пиёда

برای او کنم حجّی پیاده

Дигар бар гӯр ӯ бошам фитода

دگر بر گورِ او باشم فتاده

Дариғо марди зар ва зӯр будам

دریغا مرد زرّ و زور بودم

Камол ӯ надидам кӯр будам

کمال او ندیدم کور بودم

Кунун ҳар дам азон дардам дареғаст

کنون هر دم ازان دردم دریغست

Шбонрўзӣ азон мардум дареғаст

شبانروزی ازان مردم دریغست

Агар ту зарраи дории азин дард

اگر تو ذرّهٔ داری ازین درد

Замони ишқи бозии ин чунин гирд

زمان عشق بازی این چنین گرد

Чаҳ мегӯям ту чаҳ марди набардӣ

چه می‌گویم تو چه مرد نبردی

Ки ту дар ошиқ на зан на мардӣ

که تو در عاشق نه زن نه مردی

Дарин маҷлис наёрӣ ҷамъи мурдан

درین مجلس نیاری جمع مُردن

Магӯ дили сӯхта чун шамъи мурдан

مگو دل سوخته چون شمع مُردن

зи пеши хештан бар боядат хост

ز پیش خویشتن بر بایدت خاست

Наёяд ошиқӣ бо офияти рост

نیاید عاشقی با عافیت راست