Чу Юсуфро дар афканданд дар чоҳ

چو یوسف را در افکندند در چاه

Даромад Ҷабраил аз сидра ногоҳ

درآمد جبرئیل از سدره ناگاه

Ки дили хуши дор дар дарди ҷдоӣӣ

که دل خوش دار در درد جدائی

Ки хоҳад буд зини чоҳати рҳоӣӣ

که خواهد بود زین چاهت رهائی

Туро барраанд аз ғами ҳақи таъолӣ

تو را برْهاند از غم حق تعالی

Диҳад аз маликати Мисрати камолӣ

دهد از ملکت مصرت کمالی

Наад тоҷии зи иззат бар сари ту

نهد تاجی ز عزّت بر سر تو

Фиристад Мисрёнро бар дар ту

فرستد مصریان را بر در تو

Ҷаҳон дар зери фармони ту орад

جهان در زیر فرمان تو آرد

Ҷаҳонии халқи меҳмони ту орад

جهانی خلق مهمان تو آرد

Биорад даҳ бародарро ки дорӣ

بیارد ده برادر را که داری

Барои нон ба пеши ту бхўорӣ

برای نان به پیش تو بخواری

Алӣ алҷмлаҳ бигӯ бо ман дарин чоҳ

علی الجمله بگو با من درین چاه

Ки чун чашмат барояшон уфтад онгоҳ

که چون چشمت برایشان افتد آنگاه

Бзндон шан кунӣ ё дор созӣ

بزندان‌شان کنی یا دار سازی

Ва ё аз баҳри куштани корсозӣ

و یا از بهرِ کشتن کارسازی

Ва ё аз захми чӯбу тозӣона

و یا از زخم چوب و تازیانه

з ҳар як хӯн кунӣ ҷўӣии равона

ز هر یک خون کنی جوئی روانه

Чунин гуфт он замони Юсуфи бҷбрил

چنین گفت آن زمان یوسف بجبریل

Ки чун оянд хўонмшони бтъҷил

که چون آیند خوانمشان بتعجیل

На аз бФрўхтн гӯям на азчоаҳ

نه از بفروختن گویم نه ازچاه

Барандозами ниқоб аз рӯй онгоҳ

براندازم نقاب از روی آنگاه

Агар созанди пешами хешро хам

اگر سازند پیشم خویش را خم

Чаҳ гӯям ҳилли ълмтми мо Фълтм

چه گویم هَل عَلِمتُم ما فَعَلتُم

Шумо охир таъассуф ме нахурдед

شما آخر تأسّف می نخوردید

зи дарди онкӣ бо Юсуф чаҳ кардед ?

ز درد آنکه با یوسف چه کردید؟

Бар эшон бар кушодани ин камӣни бас

بر ایشان بر گشادن این کمین بس

Азоби сахти эшонро ҳамин бас

عذاب سخت ایشان را همین بس

Агар дилҳои эшон хора гардад

اگر دلهای ایشان خاره گردد

Азин тшўири ҳоле пора гардад

ازین تشویر حالی پاره گردد

Дилати мурдаи сет агар зин дард фардаст

دلت مرده‌ست اگر زین درد فردست

Ки бе шаки зиндаро эҳсос дар даст

که بی شک زنده را احساس در دست

Ту хомӣ , зини ҳадисат хуш науфтад

تو خامی، زین حدیثت خوش نیفتد

Ки ҷуз дар сӯхта оташ науфтад

که جز در سوخته آتش نیفتد

Чу мумии рӯзу шаб дар сӯхтан бош

چو مومی روز و شب در سوختن باش

Ки то оташ кунад афрӯхтани фош

که تا آتش کند افروختن فاش

Чу дар ғайриӣ надидӣ ҳеҷ хайрӣ

چو در غیری ندیدی هیچ خیری

Чаро машғӯл май гардии бғирӣ

چرا مشغول می‌گردی بغیری

Чу карт бо худ афтодаст пайваст

چو کارت با خود افتادست پیوست

Сафар дар хеш кун бепой ва бе даст

سفر در خویش کن بی پای و بی دست

Агар дар хештани як дам бигардӣ

اگر در خویشتن یک دم بگردی

Чу сад дили дон ки дар олам бигардӣ

چو صد دل دان که در عالم بگردی

Турои як зарра дар худ айб дидан

ترا یک ذرّه در خود عیب دیدن

Ба аз сад нури ғайби алғиб дидан

به از صد نورِ غیب الغیب دیدن