Сарахсӣ буд перии холўши ном
سرخسی بود پیری خالوش نام
Басии барадии басар бо Хизри айём
بسی بردی بسر با خضر ایّام
Магари ҷоӣии ҷавонии гарми рӯ буд
مگر جائی جوانی گرم رَو بود
Ки ӯ нав буду ҷонаш низ нав буд
که او نو بود و جانش نیز نو بود
Дилӣ буд аз ҳақиқати ғарқи нураш
دلی بود از حقیقت غرق نورش
Набӯдӣ ҳеҷ кории ҷузи ҳузураш
نبودی هیچ کاری جز حضورش
Хизр мешуд бар он пери дарвеш
خضر میشد بر آن پیرِ درویش
Барра бар он ҷавонро барад бо хеш
بره بر آن جوان را برد با خویش
Ҷавон бинишасту пер аз баҳри ёрӣ
جوان بنشست و پیر از بهر یاری
Бадв гуфт эй ҷавони ту дар чаҳ корӣ
بدو گفت ای جوان تو در چه کاری
Ҷавон гуфташ ҷавон ӣнҷо кадомаст
جوان گفتش جوان اینجا کدامست
Ки акнӯн қурби даҳ сол тамомаст
که اکنون قربِ ده سال تمامست
Ки то ман лаҳзаи зи андешаи дӯст
که تا من لحظهٔ ز اندیشهٔ دوست
На аз мағзам хабар дорам на аз пӯст
نه از مغزم خبر دارم نه از پوست
Чу бишунид ин сухан зу пери доно
چو بشنید این سخن زو پیر دانا
Бадв гуфт эй ҷавонмарди тавоно
بدو گفت ای جوانمرد توانا
Марои андеша кардан зу маҳоласт
مرا اندیشه کردن زو محالست
Ман ин донам ки акнӯн шаст соласт
من این دانم که اکنون شَست سالست
Ки то доими чунон дар айби хешам
که تا دایم چنان در عَیب خویشم
Ки икдми нар наме хезади зи пешам
که یکدم نر نمیخیزد ز پیشم
Чу худро ҷумлаи нангу айби байнам
چو خود را جمله ننگ و عیب بینم
Чигуна дар наҷосати ғайби байнам
چگونه در نجاست غیب بینم
Марои ингар накӯ вагар накӯ нест
مرا این گر نکو و گر نکو نیست
Дамӣ аз нанги худ пурвой ӯ нест
دمی از ننگ خود پروای او نیست
Агар мбрз бипардозам зи мурдор
اگر مبرز بپردازم ز مردار
Раво бошад ки ёр ояд падедор
روا باشد که یار آید پدیدار
Валикин бо чунин мурдор дар бар
ولیکن با چنین مردار در بر
Наёяд давлати ин кор дар бар
نیاید دولت این کار در بر
Агар покят бояд поки гардӣ
اگر پاکیت باید پاک گردی
Вагарнаи хӯни хурӣ дар хоки гардӣ
وگرنه خون خوری در خاک گردی
Чаҳ хоҳӣ кард охири ин раёсат
چه خواهی کرد آخر این ریاست
Чу хуршедӣ ки тобад бар наҷосат
چو خورشیدی که تابد بر نجاست
Нахустин поки гирд онгоҳ бингар
نخستین پاک گرد آنگاه بنگر
Марв бар ҷаҳл , чоҳ ва роҳ бингар
مرو بر جهل، چاه و راه بنگر
Касе кӯ дар наҷосат машк ҷӯяд
کسی کو در نجاست مشک جوید
Миёни баҳри хок хушк ҷӯяд
میان بحر خاک خشک جوید
Ҷавонро ин сухан дар дил чунон шуд
جوان را این سخن در دل چنان شد
Ки гуфтӣ аз дилаш зон нанг ҷон шуд
که گفتی از دلش زان ننگ جان شد
Билразед ва буғурреду нигуни гашт
بلرزید و بغرّید و نگون گشت
Чунон шуд кини чунин саргаштаи хӯни гашт
چنان شد کین چنین سرگشته خون گشت
Хизр гуфташ ки эй пери длФрўз
خضر گفتش که ای پیر دلفروز
Мазан ӯро бад-ӣни теғи ҷигарсӯз
مزن او را بدین تیغ جگرسوز
Ки ин кор бузургон ҷаҳонаст
که این کار بزرگان جهانست
На кор нозанинон ҷавонаст
نه کار نازنینان جوانست
Балои шаки мастро бояд амон дод
بلا شک مست را باید امان داد
Камон бар қӯти бозу тавон дод
کمان بر قوّت بازو توان داد
Ту ин дами масти ишқи длнўозӣ
تو این دم مست عشق دلنوازی
Гуҳии сармаст ва гоҳе сарфарозӣ
گهی سرمست و گاهی سرفرازی
Мӣӣ бояд зи махмурони хосат
مئی باید ز مخموران خاصت
Ки то аз худ диҳад куллӣ халосат
که تا از خود دهد کلّی خلاصت
Ҳаме ҳарчат кунад аз хештани давр
همی هرچت کند از خویشتن دور
Май ту он буд на оби ангур
می تو آن بوَد نه آبِ انگور
Касе чун мстӣӣ ёбад бирав даст
کسی چون مستئی یابد برو دست
Чнондонд ки фонии гашт ҳар ҳаст
چنانداند که فانی گشت هر هست
Чу аз мастӣ фано бишнохтӣ боз
چو از مستی فنا بشناختی باز
Ту мастӣ дар фанои сар бар мефароз
تو مستی در فنا سر بر میفراز