Яке шаҳи зодаи хуршеди фар буд
یکی شه زادهٔ خورشید فر بود
Ки биноӣии ду чашми падар буд
که بینائی دو چشم پدر بود
Магари он шоҳи баҳри шоҳи зода
مگر آن شاه بهرِ شاه زاده
Арӯсӣ хост дод ҳасан дода
عروسی خواست داد حُسن داده
Бахӯбӣ дар ҳамаи олам мисли буд
بخوبی در همه عالم مَثَل بود
Сари хубони наққоши азал буд
سر خوبان نقّاش ازل بود
Сроӣиро музайян кард он шоҳ
سرائی را مزّین کرد آن شاه
Сроӣӣ на , биҳиштии баҳри он моҳ
سرائی نه، بهشتی بهرِ آن ماه
Сроӣии пой то сари ҳур дар ҳур
سرائی پای تا سر حور در حور
зи баси меҳру зи баси маи нур дар нур
ز بس مهر و ز بس مه نور در نور
зи баси шамъи мънбр рӯй дар рӯй
ز بس شمع معنبر روی در روی
Муайян гашта он шаби мӯӣ дар мӯӣ
معیّن گشته آن شب موی در موی
зи баҳри шеър всўт равад ҳар дам
ز بحر شعر وصَوت رود هر دم
Хурӯши баҳр ва равад афтода дар ҳам
خروش بحر و رود افتاده در هم
зи сӯқи сабъи алвонаш иттифоқан
ز سوق سبع الوانش اتّفاقا
Хаҷали сабъи смўоти тбоқо
خَجِل سَبعَ سمواتٍ طِباقا
Арӯсии ин чунин ҷашнии чунин хуш
عروسی این چنین جشنی چنین خوش
Чунин ҷамъии ҳамаи зебоу дилкаш
چنین جمعی همه زیبا و دلکش
Нишаста мунтазири як хулди пари ҳур
نشسته منتظر یک خلدِ پر حور
Ки то шаҳи зода кӣ ояд бидон сур
که تا شه زاده کی آید بدان سور
Магар аз шодӣии он шоҳи зода
مگر از شادئی آن شاه زاده
Нишаста буд бо ҷамъии ббодаҳ
نشسته بود با جمعی بباده
зи баси кони шаб бшодӣ кард май нӯш
ز بس کان شب بشادی کرد مینوش
Вуҷӯдаш бар дил ӯ шуд фаромӯш
وجودش بر دل او شد فراموش
Биҷуст аз ҷои сарафканда дар бар
بجست از جای سرافکنده در بر
Хаёли он арӯси афтода дар сар
خیال آن عروس افتاده در سر
Дарон ғавғои з мастӣ шуд савора
دران غوغا ز مستی شد سواره
Баранд ӯ аз дар дарвозаи бора
براند او از در دروازه باره
На пайдо буд дар пешаши тариқӣ
نه پیدا بود در پیشش طریقی
На ҳамбар дар рикоб ӯ рафиқӣ
نه همبر در رکاب او رفیقی
Магар аз давр дерӣ дид олӣ
مگر از دور دَیری دید عالی
Мунаввар аз чароғ ӯро ҳаволӣ
منوّر از چراغ او را حوالی
Чунон пиндошти он сармасти маҳҷӯр
چنان پنداشت آن سرمستِ مهجور
Ки он қаср арӯс ӯст аз давр
که آن قصر عروس اوست از دور
Вале он дахма габрон карда буданд
ولی آن دخمه گبران کرده بودند
Ки аз ҳар сӯй хеле мурда буданд
که از هر سوی خیلی مرده بودند
Дарон дахмаи чароғӣ чанд май сӯхт
دران دخمه چراغی چند میسوخت
Дил оташ прессатон мебар афрӯхт
دل آتش پرستان می بر افروخت
Ниҳода буд пеши дахмаи Тахтӣ
نهاده بود پیش دخمه تختی
Бидон тахти аўФтодаҳи шӯрбахтӣ
بدان تخت اوفتاده شوربختی
Яке зан буд пӯшидаи кафан ро
یکی زن بود پوشیده کفن را
Чу шаҳ зода бидид аз даври зан ро
چو شه زاده بدید از دور زن را
Чунон пиндошт аз мастии бода
چنان پنداشت از مستیِ باده
Ки инаст он арӯси шоҳи зода
که اینست آن عروس شاه زاده
зи мастии пой аз сар ме надонист
ز مستی پای از سر میندانست
Раҳи бом аз раҳ дар ме надонист
ره بام از ره در میندانست
Кафан аз рӯй он нави мурдаи бардошт
کفن از روی آن نو مرده برداشت
Маҳали шаҳваташро пардаи бардошт
محلّ شهوتش را پرده برداشت
Чу зери оҳангро дар пардаи афканд
چو زیر آهنگ را در پرده افکند
Забонро дар даҳони мурдаи афканд
زبان را در دهان مرده افکند
Шабӣ дар суҳбаташи бгзошт то рӯз
شبی در صحبتش بگذاشت تا روز
Хушии лаб бар лабаш медошт то рӯз
خوشی لب بر لبش میداشت تا روز
Ҳамаи шаби мунтазири сад моҳи пайкар
همه شب منتظر صد ماه پیکر
Нишаста то кӣ ояд шоҳ аз дар
نشسته تا کی آید شاه از در
Чу нопидо шуд он шаҳи зоди олӣ
چو ناپیدا شد آن شه زادِ عالی
Падарро зу хабар доданд ҳоле
پدر را زو خبر دادند حالی
Падар бар хост бо хеле саворон
پدر بر خاست با خیلی سواران
Бсҳро рафт ҳамчун биқророн
بصحرا رفت همچون بیقراران
Ҳамаи арқони давлат дар расиданд
همه ارکانِ دولت در رسیدند
зи даври он асп шҳзодаҳ бидиданд
ز دور آن اسپ شهزاده بدیدند
Падар чун дид аспи шоҳи зода
پدر چون دید اسپ شاه زاده
Ниҳоди онҷои рух онгаҳ шуд пиёда
نهاد آنجا رخ آنگه شد پیاده
Писарро дид бо он мурда бар тахт
پسر را دید با آن مرده بر تخت
Бдлдорӣ кашида дар буриши сахт
بدلداری کشیده در برش سخت
Чу хусрав бо сипоҳ ӯро чунон дид
چو خسرو با سپاه او را چنان دید
Ту гуфтӣ оташӣ дар қаър ҷон дид
تو گفتی آتشی در قعرِ جان دید
Писар чун пора бо хеш омад
پسر چون پارهٔ با خویش آمد
Шаҳаш бо лашкарӣ дар пеш омад
شهش با لشکری در پیش آمد
Кушод аз хоби мастии чашми ҳоле
گشاد از خوابِ مستی چشم حالی
Бидид он хилват ва он ҷои холӣ
بدید آن خلوت و آن جای خالی
Гирифтаи мурдаи ротнг дар бар
گرفته مردهٔ راتنگ در بر
Ситода бар сар ӯ шоҳу лашкар
ستاده بر سر او شاه و لشکر
Биҷой оварад ончи афтода будаш
بجای آورد آنچ افتاده بودش
Ҳаме боист марги хеши зудаш
همی بایست مرگ خویش زودش
Чу алҳақ қисса нокомаш афтод
چو الحق قصّهٔ ناکامش افتاد
зи хиҷлати ларза бар андомаш афтод
ز خجلت لرزه بر اندامش افتاد
Ҳамаи он буд майлаш аз дили пок
همه آن بود میَلش از دل پاک
Ки бишкофад замин ӯро кунад хок
که بشکافد زمین او را کند خاک
Валикини кор чун афтода будаш
ولیکن کار چون افتاده بودش
Набӯд аз хиҷлату тшўири судаш
نبود از خجلت و تشویر سودش
Маро ҳам ҳаст сабр эй марди ғами хур
مرا هم هست صبر ای مرد غم خور
Ки то ояд биболин ту лашкар
که تا آید ببالین تو لشکر
Дарон соъати бадоне ва ба бинӣ
دران ساعت بدانی و به بینی
Ки бо ки карда ин ҳам нишинӣ
که با که کردهٔ این هم نشینی
Чу абрҳим дар дайни бут шикан бош
چو ابرهیم در دین بت شکن باش
Батон озриро роҳ зан бош
بتان آزری را راه زن باش
Ки абрҳим чун оҳанг он кард
که ابرهیم چون آهنگِ آن کرد
Худованди ҷаҳонаш имтиҳон кард
خداوند جهانش امتحان کرد
Турогар имтиҳон хоҳанд кардан
ترا گر امتحان خواهند کردن
Нигунсор ҷаҳон хоҳанд кардан
نگونسار جهان خواهند کردن