Шаҳиро симбри шҳзодаҳ эй буд
شهی را سیمبر شهزادهای بود
зи зулфаши ма ба доми афтодае буд
ز زلفش مه به دام افتادهای بود
Надидӣ ҳеҷ мардум рӯй он шоҳ
ندیدی هیچ مردم روی آن شاه
Ки рӯй дил накардӣ сӯии он моҳ
که روی دل نکردی سوی آن ماه
Чунон ӯъҷубаи офоқ будӣ
چنان اُعجوبهٔ آفاق بودی
Ки офоқаши ҳамаи ушшоқ будӣ
که آفاقش همه عشّاق بودی
Ду абрӯяш ки ҳам шакли камон буд
دو ابرویش که هم شکل کمان بود
Ду ҳоҷиб бар дар султони ҷон буд
دو حاجب بر در سلطان جان بود
Чу чашмии тир мижгонаш бидидӣ
چو چشمی تیر مژگانش بدیدی
Дилаш қурбон шудӣ кешаш гузидӣ
دلش قربان شدی کیشش گزیدی
Ки дидӣ абрӯии он длстон ро
که دیدی ابروی آن دلستان را
Ки дил қурбон накардӣ он камон ро
که دل قربان نکردی آن کمان را
Даҳонаш сӣ гуҳар пайванд карда
دهانش سی گهر پیوند کرده
зи ду лаъли хўшобш банд карда
ز دو لعل خوشابش بند کرده
Хаташи фатвои даҳ ушшоқ бӯда
خطش فتوی ده عشاق بوده
Ба зибоӣӣ чу абрӯ тоқ бӯда
به زیبائی چو ابرو طاق بوده
Занхдонаши сари мардони Фгндаҳ
زنخدانش سر مردان فگنده
Бамурдӣ гӯй дар майдони Фгндаҳ
بمردی گوی در میدان فگنده
Занӣ дар ишқи он бут сарнигӯн шуд
زنی در عشق آن بت سرنگون شد
Дилаш бисёр кард афғон ва хӯн шуд
دلش بسیار کرد افغان و خون شد
Чу ҳиҷраши дасти барад хеш бинмуд
چو هجرش دست برد خویش بنمود
Азон саргашта ва длриш бинмуд
ازان سرگشته و دلریش بنمود
Бзири хеши хокистар фурӯ кард
بزیر خویش خاکستر فرو کرد
Чу оташ буд мأўогаҳ азу кард
چو آتش بود مأواگه ازو کرد
Ҳамаи шаби навҳаи он моҳ кардӣ
همه شب نوحهٔ آن ماه کردی
Гуҳии хӯни рехтии гуҳ оҳ кардӣ
گهی خون ریختی گه آه کردی
Агар рӯзӣ ба саҳро рафтӣ он моҳ
اگر روزی به صحرا رفتی آن ماه
Давони гаштии зани бечора дар роҳ
دوان گشتی زن بیچاره در راه
Чу гўӣии пеши аспаш май давидӣ
چو گوئی پیش اسپش میدویدی
Ду гесу чун ду чавгон ме кашидӣ
دو گیسو چون دو چوگان میکشیدی
Нигаҳ мекардӣ аз пас рӯй он моҳ
نگه میکردی از پس روی آن ماه
Чу борон мефишондӣ ашк бар роҳ
چو باران میفشاندی اشک بر راه
зи сад човуши паёпай чӯб хӯрдӣ
ز صد چاوش پیاپی چوب خوردی
Ки на фарёд ва на ошӯб кардӣ
که نه فریاد و نه آشوب کردی
Ба назораи ҷаҳонии халқ будӣ
به نظّاره جهانی خلق بودی
Ки он занро ба мардон ме намӯдӣ
که آن زن را به مردان مینمودی
Ҳамаи мардони азу ҳайрон бимонада
همه مردان ازو حیران بمانده
Зани бечора саргардон бимонада
زن بیچاره سرگردان بمانده
Ба охир чун з ҳад бигузашт ин кор
به آخر چون ز حد بگذشت این کار
Дили шҳзодаҳи ғамгини гашти азин бор
دل شهزاده غمگین گشت ازین بار
Падарро гуфт то кӣ зини гдоӣӣ
پدر را گفت تا کی زین گدائی
Маро аз нанги ин зани даҳ рҳоӣӣ
مرا از ننگ این زن ده رهائی
Чунин фармуд онгаҳ шоҳи олӣ
چنین فرمود آنگه شاه عالی
Ки дар майдон бурид он караи ҳоле
که در میدان برید آن کُرّه حالی
Ба пои кара дар бандед мӯяш
به پای کرّه در بندید مویش
Битозед аспи тез аз чорсўиш
بتازید اسپ تیز از چارسویش
Ки то он шавам гардад пораи пора
که تا آن شوم گردد پاره پاره
Вазин кораш ҷаҳон гирад канора
وزین کارش جهان گیرد کناره
Кашад чун пели масташи асп дар роҳ
کشد چون پیل مستش اسپ در راه
Пиёда рух наёрад низ дар шоҳ
پیاده رخ نیارد نیز در شاه
Ба майдон рафт шоҳу шоҳзода
به میدان رفت شاه و شاهزاده
Ҷаҳонӣ халқ буданд истода
جهانی خلق بودند ایستاده
Ҳама аз дарди зани хӯн бор гашта
همه از درد زن خون بار گشته
Вазони хӯни хок чун гулнор гашта
وزان خون خاک چون گلنار گشته
Чу лашкари хешро бар ҳам Фгнднд
چو لشکر خویش را بر هم فگندند
Ки то мӯяш ба пой асп банданд
که تا مویش به پای اسپ بندند
Зани саргаштаи пеш шоҳ афтод
زن سرگشته پیش شاه افتاد
Ба ҳоҷат хостан дар роҳ афтод
به حاجت خواستن در راه افتاد
Ки чун бикашем ва онгаҳ бзорӣ
که چون بکشیم و آنگه بزاری
Маро як ҳоҷатаст охири барорӣ
مرا یک حاجتست آخر برآری
Шаҳаши гуфтои турогар ҳоҷат онаст
شهش گفتا ترا گر حاجت آنست
Ки ҷони бахшами бтўи худ қасд ҷонаст
که جان بخشم بتو خود قصد جانست
Вагар гўӣӣ макун гесуи кшонм
وگر گوئی مکن گیسو کشانم
Биҷуз дар пои аспат хӯн наронам
بجز در پای اسپت خون نرانم
Вагар гўӣии амонами даҳ замонӣ
وگر گوئی امانم ده زمانی
Замонӣ нест мумкин бе амоне
زمانی نیست ممکن بی امانی
Вар аз шҳзодаҳи хоҳии ҳамнишинӣ
ور از شهزاده خواهی همنشینی
Замонӣ низ рӯй ӯ на бинӣ
زمانی نیز روی او نه بینی
Занаши гуфто ки ман ҷон ме нахоҳам
زنش گفتا که من جان مینخواهم
Замонӣ низ амон зон ме нахоҳам
زمانی نیز امان زان مینخواهم
намегӯям ки эй шоҳи накукор
نمیگویم که ای شاه نکوکار
Макаш дар пои аспами срнгўнсор
مکُش در پای اسپم سرنگونسار
Мар агар шоҳ олам медиҳад даст
مر اگر شاه عالم میدهد دست
Буруни зини чори ҳоҷат ҳоҷатӣ ҳаст
برون زین چار حاجت حاجتی هست
Марои ҷовиди он ҳоҷат тамомаст
مرا جاوید آن حاجت تمامست
Шаҳаш гуфто бигӯ охир кадомаст
شهش گفتا بگو آخر کدامست
Кигар зини чори ҳоҷат сар битобӣ
که گر زین چار حاجت سر بتابی
Ҷузин чизе ки мехоҳӣ биёбӣ
جزین چیزی که میخواهی بیابی
Занаши гуфто агар имрӯзи ночор
زنش گفتا اگر امروز ناچار
Бзири пои аспам май кашии зор
بزیر پای اسپم میکُشی زار
Маро онаст ҳоҷат эй худованд
مرا آنست حاجت ای خداوند
Ки мӯии ман ба пои асп ӯ банд
که موی من به پای اسپ او بند
Ки то чун асп тозад баҳри он кор
که تا چون اسپ تازد بهر آن کار
Бзири пои аспам ӯ кашад зор
بزیر پای اسپم او کُشد زار
Ки чун ман куштаи он моҳи гирдам
که چون من کُشتهٔ آن ماه گردم
Ҳамеша зиндаи ин роҳи гирдам
همیشه زندهٔ این راه گردم
Балигар кушта маъшӯқ бошам
بلی گر کُشتهٔ معشوق باشم
зи нури ишқ бар Айюқ бошам
ز نور عشق بر عیّوق باشم
Занӣам мрдӣӣ чандон надорам
زنیام مردئی چندان ندارم
Дилами хӯни гашти гўӣӣ ҷон надорам
دلم خون گشت گوئی جان ندارم
Чунин вақте чу ман занро ки аҳласт
چنین وقتی چو من زن را که اهلست
Баровари ин қадари ҳоҷат ки саҳласт
برآور این قدر حاجت که سهلست
зи сидқу сӯз ӯ шаҳи нарм дил шуд
ز صدق و سوز او شه نرم دل شد
Чаҳ мегӯям зи ашкаши хок гул шуд
چه میگویم ز اشکش خاک گل شد
Бубахшед ва боиўонш фиристод
ببخشید و بایوانش فرستاد
Чу нави ҷонӣ бҷононш фиристод
چو نو جانی بجانانش فرستاد
Биё эй мард агар бо мо рафиқӣ
بیا ای مرد اگر با ما رفیقی
Дар омӯз аз зании ишқи ҳақиқӣ
در آموز از زنی عشق حقیقی
Вагар кам аз занонеи сари фурӯи пӯш
وگر کم از زنانی سر فرو پوش
Кам аз ҳизӣ на ин қиссаи бниўш
کم از حیزی نهٔ این قصّه بنیوش