Яке аз хоҷа ҷндӣ бипурсед

یکی از خواجهٔ جُندی بپرسید

Ки ту ба ё сегӣ ваз кас натарсед

که تو به یا سگی وز کس نترسید

Мурӣдонаш давиданд ошкора

مریدانش دویدند آشکاره

Ки то онҷо кунандаш пораи пора

که تا آنجا کنندش پاره پاره

Бики раҳ манъ кард он ҷумларо пер

بیک ره منع کرد آن جمله را پیر

Бадви гуфтои ним огаҳи зи тақдир

بدو گفتا نَیَم آگه ز تقدیر

Нашуд маълумам эй ҷони падари ҳол

نشد معلومم ای جان پدر حال

Ҷавобат чун тавон оварад дар қол

جوابت چون توان آورد در قال

Гар аз авбоши роҳи имон барам ман

گر از اوباش راه ایمان برم من

Тавонам гуфт каз саги беҳтарами ман

توانم گفت کز سگ بهترم من

Вагар имон нахоҳам барад аз авбош

وگر ایمان نخواهم بُرد از اوباش

Чу мўӣӣ буд май аз саги ман эй кош

چو موئی بود می از سگ من ای کاش

Чу парда бар науфтодаст аз пеш

چو پرده بر نیفتادست از پیش

Манеҳ бар саги бмўӣии миннат аз хеш

منه بر سگ بموئی منّت از خویش

Кигар сагро миён хок роҳаст

که گر سگ را میان خاک راهست

Валикин бо ту аз як ҷойгоҳаст

ولیکن با تو از یک جایگاهست