Чунин нақласт каз оҳоди уммат
چنین نقلست کز آحادِ امّت
Гуруҳеро кунад бе баҳраи раҳмат
گروهی را کند بی بهره رحمت
Хитоб ояд ки эшонро ҳам акнӯн
خطاب آید که ایشان را هم اکنون
Сӯй дӯзах бурид оғишта дар хӯн
سوی دوزخ برید آغشته در خون
Бохр бар лаби дӯзахи бикбор
بآخر بر لب دوزخ بیکبار
з ҳақ хоҳанд мҳли андак на бисёр
ز حق خواهند مهل اندک نه بسیار
Хитоб ояд зи ҳазрати ошкоро
خطاب آید ز حضرت آشکارا
Ки корӣ менагардад дайри мо ро
که کاری مینگردد دیر ما را
Кунун солии ҳазорӣ на баъиллати
کنون سالی هزاری نه بعلّت
БФзли ин халқро додеми муҳлат
بفضل این خلق را دادیم مهلت
Чунин нақласт азон қавми ҷигари сӯз
چنین نقلست ازان قوم جگر سوز
Ки мегарӣанд ин муддати шабу рӯз
که میگریند این مدّت شب و روز
Чу ин солӣ ҳазор ояд басарашон
چو این سالی هزار آید بسرشان
зи ҳазрати муҳлатӣ бояд дигарашон
ز حضرت مهلتی باید دگرشان
Дуӣ дигари зи ҳақ муҳлат ситонанд
دوی دیگر ز حق مهلت ستانند
Ки то бар дарди худ хӯн ме фишонанд
که تا بر دردِ خود خون میفشانند
Мудоми ин се ҳазорон соли афзӯн
مدام این سه هزاران سال افزون
Ҳаме гарӣанд ва мегирданд дар хӯн
همی گریند و میگردند در خون
Ки каси як лаҳза бо он қавми мискин
که کس یک لحظه با آن قوم مسکین
Нагӯяд каз чаҳ май грӣиди чандин
نگوید کز چه میگرئید چندین
Бузургӣ гуфт сад ҷони парешон
بزرگی گفت صد جان پریشان
Чу ҷони ман фидои ашки эшон
چو جان من فدای اشکِ ایشان
Ки дардиро ки он дармон надорад
که دردی را که آن درمان ندارد
зи ҳазрати ҷузи дил эшон надорад
ز حضرت جز دل ایشان ندارد
Туро то дард бедармон набошад
ترا تا دردِ بی درمان نباشد
Бадармон карданат фармон набошад
بدرمان کردنت فرمان نباشد
Ҳамеи як дардаш аз сад ҷони туро ба
همی یک دردش از صد جان ترا به
Ки дардаш аз басии дармони туро ба
که دردش از بسی درمان ترا به
Турогар бӯ убайда ҳаст ҷарроҳ
ترا گر بو عُبَیده هست جرّاح
Дилатро бар ҷароҳат нест ислоҳ
دلت را بر جراحت نیست اصلاح
Бпоӣ андоз худро срнгўнсор
بپای انداز خود را سرنگونسار
Магар аз хок баргирад турои ёр
مگر از خاک برگیرد ترا یار
Агар ту брнагирӣ сари зи поиш
اگر تو برنگیری سر ز پایش
Бадасти ореи каманди дилрабояш
بدست آری کمند دلربایش